Duygular

Zorla güldü âmâlar, ağlamak mı ayıp?

Gözler dolmak içindir.

Bütün hislerimizi yumruk kadar kalbimize sığdırıyoruz.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

İnsan zeka karşısında eğilir ama şefkat karşısında diz çöker.

Melankoli mutsuz olma zevkidir.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

Güzel de değiliz çirkin de. öfkeliyiz. Üzgün olmaktansa öfkeli olmayı tercih ederim.

Üzgün olmaktansa öfkeli olmayı yeğlerim.

Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.

İçim nefretle dolu, öcümü alacağım.

Öfkenin başlangıcı çılgınlık, sonu pişmanlıktır.

Tutku kendi karanlığını en çok gizlediği zaman belli eder kendini,tıpkı en karanlık göğün en azgın fırtınayı bildirmesi gibi..

Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir.

Korku içinde olana, her şey hışırdar.

Dil söylemez yüreğin harbini.

Ağlamak güzeldir.

Nereye baksam utanacak bir şey var. Ama utanç da diğer şeyler gibi; insan onunla uzun süre yaşadığında mobilyalarından biriymiş gibi alışıyor.

Narkoz verilmiş gibi bir durgunluk...

Çok yorucu olduğu için çok nadiren nefret etmeliyiz.

İçin içine sığmadığında, taştığında sen senden bariz, hayat durur kalbinle beraber.

Gözler dolmak içindir.