Bizler bir kalbe sahibiz... Eğer sen de bir kalbe sahipsen birini sev ve eğer yeterince sevgin varsa herkesi sev.

Gerçeklerin önemi yoktur. Önemli olan size nasıl hissettirdiğidir.

Dertle anlaş, deva bul. Üzüntü kalbi sömürür.

Bütün hislerimizi yumruk kadar kalbimize sığdırıyoruz.

Kalbi etkileyen, aklın anlamadığı nedenler vardır.

Hangi dilde ağlar çocuklar, Hangi dilde güler. Ağlamak her dilde tek anlamda.. Çince, İngilizce, Türkçe!.. Burnunu çeke çeke ağlamak.. Belki biraz çocukça.  Ağlamak, hüngür hüngür, Ağlamak, içini çeke çeke.. İnsanca!…

Yüreğimde
taşıdığım şey,
Bizi daha bir yaklaştıracak
ya da uzaklaştıracak.

Sevgi kolaydır. … Sev ve çok fazla soru sorma. Sadece sev.

Kalp yüzünden mutlu olmak için tek bir yol vardır: ona sahip olmamak.

Tek yapılması gereken, bize acı verirken diğerlerine yarar getiren kendi içimizdeki bu sinsi duyarlılığı köreltmekti. Ama iyilik dolu bir kalbi katılaştırmak güçtü...

Üreme faaliyeti ve bununla bağlantılı olan her şey o kadar iğrençtir ki insanlar hoş yüzler ve duygusal eğilimler de olmasa kısa sürede yok olacaktır.

İki dünya var. Biri çizgi ve kanunla ölçebildiğimiz dünya, diğeri ise hayalimizle ve yüreğimizle hissedebileceğimiz dünya.

Hislerin renkleri vardı, kelimelerin yüzleri.

İnsanlığın ortak değerleri zannedildiği gibi din, dil, ırk, bayrak gibi kavramlar değil, acı, keder, sevinç, aşk gibi kavramlardır.

İnsan deli olmasa bile, biraz duyarlı bir kalbe sahip olabilir pekalâ.

Belki çok güzel bir zekaya sahip olmak hoş bir şeydir; ama daha büyük bir hediye güzel bir kalbi keşfetmektir.

Evlerden dışarıya adım atar atmaz, biri güler, diğeriyse ağlardı.

İnsan duygularının en yüce olanı şefkattir; saygıyı, gerçekliği ve aydınlığı getirir insana. Anlamak, gerçeğe ulaşmak, yani sevmektir; sevmek demek, tanımak ve anlamaktır.

Medeniyet, insanoğlunun kalbindedir. Orada değilse hiçbir yerde değildir.

Bugüne değin hiç ağlamamış genç adam bir barbar, onun ağladıklarına gülmeyecek yaşlı bir adam ise budaladır.