Knut Hamsun

Ben hayvanları kafeste görmekten hiç hoşlanmam. Kendilerine bakıldığını bilir bu hayvanlar; yüzlerce meraklı gözü hisseder bu hayvanlar; dokunur bu onlara. Ben gözetlendiklerini bilmeyen hayvanlar isterim. Kendi inlerinde gezinen, uykulu yeşil gözlerle uzanıp pençelerini yalayan, düşünen, ürkek hayvanlar.

Sefaletim beni canımdan öyle bezdirmişti ki, artık bu hayatı savsşmaya değer görmüyordum. Bahtsızlık baskın çıkmış, fena yüklenmiştir. Öylesine bitmiştim ki, şimdi eski halimin bir gölgesiydim ancak.

Yoksul, her sözcüğü kuşkuyla dinler; attığı her adım, onun düşünce ve duygularına böylece bir görev, bir iş yüklemiş olur.

Demek istemiyordum ki insan vasat derece en hassas bir vicdana malik olabilir. Bunun için deli olması icap etmez.

İyilikler çokluk iz bırakmadan gider, kötülükler peşleri sıra cezaları sürükler.

Uyuyamayacak olduktan sonra gözlerini kapalı tutmanın ne faydası var.

Saçmalama! Sen bir vicdan sahibi olamayacak derecede yoksulsun.

Yüksek sesle dünyanın bütün güçlerine cehennem azapları diledim.

İnsan deli olmasa bile, biraz duyarlı bir kalbe sahip olabilir pekalâ.

Okumak doldurur, konuşmak hazırlar, yazmak ise olgunlaştırır.

Hayat bu kadar ezdikten sonra insanda cesaret mi kalır?

Yaşamak, başkaları kadar benim de hakkım değil miydi?

Yoksul aydın, zengin aydından çok daha kuvvetli görür.

Ben hayvanları kafeste görmekten hiç hoşlanmam.

Sevincin de kederin de kaynağı insanın kendi içidir.

Ben gözetlendiklerini bilmeyen hayvanlar isterim.

Her şeye rağmen namuslu olmak boşuna değildi.

Bütün ömrüm bir mercimek çorbasına fedadır!

Ömür, tutuşturulmuş bir ot gibidir.

Aklıma sığdıramıyordum karanlığı.

Gel de yaşa bu aptallar içinde!

Gurur insanı öldürebilirdi.

Mert olan sözünde durur.

Aşk akılıyı aptal yapar.