#hissizlik

Narkoz verilmiş gibi bir durgunluk...

Her yanımı bir çeşit aldırmazlık duygusu sarmıştı.

Uzun bir ayrılıktan sonra buluşulduğu zaman söylenen bütün sözlerin ölü şeyler gibi yere düşmesinden, bu ölülere can vermesi gereken ruhun havada dolanıp durmasından daha büyük işkence var mıdır?

Hem ölüyüm, Hem diriyim, Yaşayan dört ölüden biriyim.

Ben yalnızca bir makineyim. Becerikli, sabırlı, hissiz bir makine. Bir taraftan gelecek zamanı emer, diğer taraftan geçmiş zamanı dışarı salarım.

Niye hiçbir şey hissetmiyorum? Neden hiçbiri benim değilmiş gibi?

Ben ölüyüm! Bunu anlayabiliyor musun? Ölü! Sadece daha gömülmedim, o kadar.

Eyvah! Yaralarım ruhumu hissizleştirdi.

Sanki hiçbir şey uyaramaz içimizdeki sessizliği, ne söz, ne kelime, ne hiçbir sey.