#karamsarlık

Böyle gecenin hayır umulur mu seherinde?

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

Bir karamsarlığı kaşıyın ve genellikle bir ayrıcalık savunucusu bulursunuz.

Bu dünyayı tıpkı dünyaya geldiğimizde onu bulduğumuz gibi aptal ve kötü bir biçimde terk edeceğiz.

Çok büyük zorluklarla karşılaşsanda karamsarlığa kapılma,sonunda her şey iyiye dönecektir. Ayrıca işin başında hiç kimse tam istediğini yapamaz.

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

Son kertede gördük ki, dünya değiştirilmiyor. Aksine yıkılıyor…

Sordukça cevapsızlaşan, cevapsızlaştıkça karmaşıklaşan, karmaşıklaştıkça karamsarlaştıran meselelerin sonu; ya zeval, ya kemal, ortası yok!

Pozitif kişinin dünyasında, çırpılıp yağda pişirilmiş yumurtanın etkileyici yanı, ne tarafa çevrilirse çevrilsin sarı rengin baki kalmasıdır. Varoluşçunun dünyasında çırpılıp tavada pişirilmiş yumurtanın ümitsiz yanı, ne tarafa çevrilirse çevrilsin çırpılmış olmasıdır.

Çoğunlukla hayatın karanlık tarafındayım. Düşüncelerim söz konusuysa gotik olduğunu söyleyebilirim. Hüzünlü ve karamsarım.

Ne yana baksam sadece çirkinlik ve alçaklık görüyordum.

Şans, kötü bir şakaydı. İyi şans bile sadece kötü şansın süslenmiş haliydi. (Karanlık Öyküler)

Dünyaya mutsuz olmak için gelmiş değil miyiz zaten?

Üzülmeyin, dünyaya acı çekmek için gelmedik mi?

Karamsardan varan harbi doğru söz.

Benim sermayem çift el artı çift göz... Karamsardan varan harbi doğru söz, acılarımsa köz.

Düşündüm: "Gökte herkesin bir yıldızı olduğu doğruysa, benimki çok uzakta, karanlık ve pek önemsiz bir şey olmalıdır. Belki de benim hiç yıldızım yok!"

İnsan uygarlığının kısa, tuhaf çağı galiba son bulmaktadır.

Mutluluğa asla inanmam.

Milletimiz pek aptal, pek de cahil. O yeni düzen nerede, biz neredeyiz. Bu milletle gel de yeni bir düzen kurmaya kalkış.

Uykusuz gecelerin getirdiği çocuklar Her zaman mavi değil bu gökyüzü bu deniz Buruşmuş çarşafların üzerinde size acı bir dünya hazırlıyor anneniz Kapanmış kapılardan geri dönüp çaresiz Hayatın rüzgârında savrulup durursunuz İnsanlığın kuruş kuruş satıldığı bu devirde doğmayın ne olursunuz...!!!?

Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak, alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak.

İnsan zihni çok fazla gerçeğe dayanabilir, ancak çok fazla aralıksız kasvetli olamaz.

Benim görüşüme göre bu dünyada elde edebileceğin bir zerre adalet yok.