Duygular

Bütün hislerimizi yumruk kadar kalbimize sığdırıyoruz.

Burnunu çeke çeke ağlamak, Belki biraz çocukça. Ağlamak, hüngür hüngür ağlamak, İçini çeke çeke, İnsanca.

Korku ve nefret gözyaşlarında ifade bulmuyor.

İncitilen iyi bir ruhun öfkesi daha ağırdır.

Acı her şeye ağır basıyor. Bazen bir saat daha yaşayamayacağımı düşünüyorum. Bunu görmezden gelmeyi telkin ediyorum kendime.

Sevinç, bir zamanlar kayboldu, acı.

Köpeğimi bile başkasına daha çok ilgi gösterdiğinde kıskanırım.

Temel olarak mutlu bir kişi değilim ama neşenin her çeşidine sahibim.

Ne var ki, çoğalan acının da bir taşma ânı vardır.

Korku; daraltan, kapayan, içe hapseden, kaçan, gizleyen, biriktiren, yığan, zarar veren enerjidir. Sevgi; genişleten, açan, yayılan, kalan, açık olan paylaşan, iyileştiren enerjidir.

Oldı sermâye-i hayret bana bîm-i ümmîd / Bilmem eyleyecek girye midür hande midür.

Özlem, insanların kendilerine eziyet etmek için keşfettikleri o duygu!

Bizler hep umut ve korkunun köleleriyiz!

Bir acı sonuna kadar yaşanmadıkça geçmez.

Derin neşe, dingin ve ölçülü bir duygudur, nadiren açık bir neşe içinde kendini gösterir.

Her zaman melankoliden özgür değildim; ama melankolinin bile çekiciliği vardı.

En yüce ve en derin sevgi, anne sevgisidir.

Gökyüzünün sonsuzluğuna yükselmek istiyorum. Denizin derinliklerine gömülüyorum.

Sevgi değildi; daha yoğun, daha dürtüsel, daha tekinsiz bir şeydi.

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir.

İnsanın artık korkmayacak kadar yorgun olduğu bir nokta vardır.

Hislerin renkleri vardı, kelimelerin yüzleri.

Gurur insanı öldürebilirdi.

Sevdiğimiz insanın acı çekmesini seyretmek, ölüm acısından çok daha zor gelmiştir bana.