#kırgınlık

Kırarlar diye hayal kurmaktan vazgeçilmez.

Kimseyi kırmayayım diyorum, bir de bakıyorum kendim paramparçayım!

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar. Sorun atlı karıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

İçimde muhakkak bir yer paramparça olmuştu ki, ağlayamıyordum.

İncitilen iyi bir ruhun öfkesi daha ağırdır.

Doktorlar anlamadı ama, ben hastayım. Hastalığımı biliyorum: Umutsuzluk , kırgınlık... Ruh çöküntüsü içinde gittikçe kendimden ayrılıp başka bir insan oluyorum.

Yaşadığınız acı ve kırgınlıkların dünya tarihinde bir örneği olmadığını düşünürsünüz ama sonra bir gün okumaya başlarsınız. Ruhuma eziyet eden şeylerin beni, yaşayan veya yaşamış olan herkese bağlayan şeylerin ta kendisi olduğunu kitaplardan öğrendim.

Sizi kırdım, ama biliyorum -eğer seviyorsanız, kırgınlık uzun zaman kalmaz akılda, ve siz beni seviyorsunuz. -

Elmas bir gözdür yürek. Ve çizilmeye görsün bir kere, artık hep sedefsi bir yırtıkla bakacaktır cümle aleme.

Benimse yüreğim, Koltuk altına sıkıştırılmış, Yenik bir tavla maçı ertesiydi.

Hiç şansın kalmadı dönsen de geri Yitirdin verdiğim bütün değeri Aşkına emanet ettiğim yeri Bu kadar kırmasan ne kaybederdin?

Çünkü kırıldım saç uçlarıma kadar.

Babamın ölümünden sonra annemin kendini kolayca toparlaması, içimi ona karşı gizli bir kırgınlıkla doldurmuştu. Annemin babamı hiç sevmemiş olduğunu düşündüm, babam hiçbir kadının yüreğine yerleşemediği için hiçbir gerçeğin içine girememişti, bu nedenle de sonsuza dek yaşamın kenarında kalmaya, yarı gerçek bölgelerde, varolmanın kıyılarında dolaşmaya mahkum olmuştu.

Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata.

Unutmayın, bir ip koptuğunda yeniden bağlanabilir, ama eskisi gibi çekmez.