Duygular

Gurur ve nefret ayrılmaz: bunlar tek bir sürecin farklı yönleri.

Gurur birçok farklı şekilde sevginin düşmanıdır.

Ümit, mutluluktan alınmış bir miktar borçtur.

İnsanın kızması, başkalarının hatalarının intikamını kendinden alması demektir.

Tutkularımız gerçek anka kuşlarıdır. Eskisinin küllerinden bir yenisi doğar.

Tutkularımız; ya birer kusur ya da birer erdemin daha şiddetli halleridir.

Tutkular itiraf edildiklerinde hem şiddetleri artar, hem de yatışırlar. Sevdiklerimize söylediklerimiz ve söylemediklerimiz arasında bulunacak bir orta yol, belki de başka hiçbir alanda bu kadar arzu edilir bir şey değildir.

Sevincin bir acı yanı, acının da bir sevinçli yanı olmalıdır.

Büyük tutkular umutsuz birer hastalıktır. Onları tedavi edebilecek olan şey, onları gerçekten tehlikeli hale de sokabilir.

Bir dakikalık zevk insana binlerce dakikanın işkencesini unutturabilir.

Gözün görmediği şeye yürek nasıl üzülsün ki?

Bir ambar dolusu hüzünle dönüyorsun gittiğin yerlerden...

Nefret... Nefret... Nefret... Ne yüksek bir duygu... Ama ne kadar çağırsak yardımımıza gelmiyor, bize kadar alçalmıyor, biz ona kadar yükselemiyoruz.

Kıskançlık her zehirden acıdır, panzehiri yoktur.

Kızmasını bilmeyen insan iyi olmayı da bilemez.

Dokunduğum her şey bayağı ve gülünç bir şeye dönüşmeye yönelmiş görünüyor.

Yapayalnız bir insan, o kadar kolay gülemez.

Yarım kalan her sevinç, sırtımıza saplanan bir bıçak gibidir.

Sevildiğini hissetmek çok güçlendirici bir şey.

Sevinciniz peçesini kaldırmış kederinizdir. Daima birlikte gelirler. Biri yanı başınızdayken, diğeri yatağınızda uyuklamaktadır.

Neşeli yüreklerle neşeli şarkılar söyleyen kederli bir kalp ne kadar yücedir.

Elem, bugüne boyun eğmişlik ile gelecekten umudun arasındaki altın halkadır.

Ağlamayan kişi vahşi, gülmeyen ise delidir.

Hiç düş kırıklığına uğramayanlar, hiç umut beslememiş olanlardır.