#tükenmişlik

İncecik ip üzerine koca ayaklar bindi, nefsim içine sindi. Kirpiklerim titremekte korkularımdan; düşersem yanarım. O kadar içime sindim ki, vinç getirsen kalkmaz başım, gömün burada canlı nâşım. İç çekmekten, düşünmekten ağardı saçım; düşersem yanarım.

Öyle bir an geliyor ki, insanın içinde bir şeyler kırılıyor; ne enerji ne istek kalıyor.

Yıllardır temiz tutmaktan, gönül almaktan bıkmadım değil. Şeytan diyor çek kapıyı ya da ne bileyim evdeki bütün patlıcanları kızart gitsin, düşünme.

Yorgunum. Verebileceklerimden, veremediklerimden yorgunum. Biriktirdiklerimden. Bir alsalardı, o yürekliliği gösterselerdi.

Birdenbire çok yorulduğumu, taşıyamayacağım kadar yaşantı üstlendiğimi ölürcesine algıladım. Kitapsız, sanatçısız, tartışmasız bir yaşamın özlemi sardı benliğimi.

Artık çok yoruldum. Hiç bir şey yolunda değil. Ve ben bütün olanları bir kenara atıp herşey yoluna gidiyormuş gibi davranamıyorum.

Eğer bir gün susarsam, bu artık söylenecek hiçbir şey kalmadığı içindir; her şey söylenmemiş, hiçbir şey söylenmemiş olsa bile.

Ama artık benim sana kadar yetiştirecek ne sesim, ne halim kalmıştı.

Hayat bana tek ve değişmez bir mevsim oldu hep. Bu hayat bir soğuk bölgede ve sonsuz bir karanlıkta geçti adeta, öyle ki bağrımda hep aynı alev vardı ve o beni bir mum gibi eritti.

Param vardı, yiyeceğim vardı, kitabım, evim her şeyim vardı; fakat isteğim yoktu.

Ve yeryüzünde hiçbir şey bir insanı içerleme hissinden daha fazla tüketemez.

Asla sizi bütünüyle tatmin edecek bir kadının peşine düşmeyin, bu sizi tüketir. Hem tükenirsiniz, hem de henüz tanımadığınız öteki kadınları yitirirsiniz.

İnsanın artık korkmayacak kadar yorgun olduğu bir nokta vardır.

Bir dönem o kadar yoğun çalıştım ki, tatilde bile dinlenemediğim oldu.

Ben sağı solu belli olmayan, içine kapanık biriyim ve artık tüm yaşama arzumu tükettim.

Solup gitmektense, yanmak daha iyidir.

Yaşıyorum ama, biliyorum, insan ölümünden önce tükeniyor.

Anlamsız şeyler beni tüketiyor.

Beynim bir atom reaktörü gibi çalışıyor. Kendime verdiğim bu kadar zarardan sonra hâlâ çalışıyor. Bitiremiyorum. Kendimi bitiremiyorum. Demek ki bir dâhiyim. Çünkü kendimi harcıyorum, harcıyorum ama bitmiyorum!

Eyvah! Yaralarım ruhumu hissizleştirdi.

Ve yeryüzünde hiçbir şey bir insanı içerleme hissinden daha fazla tüketemez.

Her şey için ayrı ayrı hissetmeye kalktığımda ne çok ölüyorum!

Her şeyden bıktım ve her şeyin her şeyliğinden de bıktım.

Her şey beni yoruyor, yormayan şeyler bile.