Hayat ne kadar da korkunçtu.

Ama artık benim sana kadar yetiştirecek ne sesim, ne halim kalmıştı.

Hayat bu kadar ezdikten sonra insanda cesaret mi kalır?

Üzerimde bir yorgunluk var; dönüp dolaşıp hep aynı yere varmak, hep aynı çözümsüzlüğü düşünmek yoruyor beni.

Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya

Külle bezenip, gülle kandırıldı tüm hayâllerim.

Her şey güllük gülistanlık olacak olsaydı gerçekten imtihan olmazdı. Gelişigüzel doğar, büyür, ölürdük.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıklarıdır.

Şiirdeki aşkla hayattaki aşk ne kadar birbirine benzemiyormuş.

Hayatın aslında bir masala benzediği doğruymuş.

Kurgu bir örümcek ağına benzer, belki çok hafifçe bağlanmıştır birbirine ama yine de her bir köşesinden hayata bağlıdır.

Hep hüsran, hep hüsran. Hiç mutlu son göremeyecek miyiz?

Acı hiçbir zaman ıskalamaz.

Öyle bir an geliyor ki, insanın içinde bir şeyler kırılıyor; ne enerji ne istek kalıyor.

Yorgunum. Verebileceklerimden, veremediklerimden yorgunum. Biriktirdiklerimden. Bir alsalardı, o yürekliliği gösterselerdi.

Hayatla dalga geçemezsin.

Birdenbire çok yorulduğumu, taşıyamayacağım kadar yaşantı üstlendiğimi ölürcesine algıladım. Kitapsız, sanatçısız, tartışmasız bir yaşamın özlemi sardı benliğimi.

Umutsuzluk, hayatında kendini kapatabileceğin en büyük hücredir.

Beni hayal değil, hayat alakadar ediyor. Çünkü hayat ve hakikat en güzel rüyadan, en parlak hayalden çok daha zengin, çok daha cazip.

Dünyada ölümden devamlı, gerçekçi, güzel bir şey yok. Dünyada ölümden güzel, devamlı bir gerçeklik yok.