korku

İncecik ip üzerine koca ayaklar bindi, nefsim içine sindi. Kirpiklerim titremekte korkularımdan; düşersem yanarım. O kadar içime sindim ki, vinç getirsen kalkmaz başım, gömün burada canlı nâşım. İç çekmekten, düşünmekten ağardı saçım; düşersem yanarım.

Korku aklın katilidir.

Ben böceklerden çok korkuyorum. Onların boynuzları beni çok etkiliyor.

Korkuyla ilgili bir söz söylemeliyim. Korku, yaşamın tek karşıtıdır. Sadece korku yaşamı alt edebilir.

Korku sizlere zarar vermez, düşlerin zarar veremediği gibi.

Evliliğin ardından, Meryem korkan bir kadının neleri sineye çekebileceğini çok iyi görüyordu. Ve kendisi korkuyordu. Erkeğin değişken mizacından, bir anda alevlenen öfkesinden, günlük, sıradan konuşmaları bile bir tartışmaya, bir er meydanına dönüştürme ısrarından ürkerek yaşıyordu; meseleyi bazen yumruklarla, tekme tokatlarla çözmeye kalkıp sonra da bulanık özürlerle geçiştirmesinden, bazen buna bile gerek görmemesinden korkuyordu.

Korkuyla doğanlar doğal birer köle olurlardı.

Perili Ev bir bakıma aklın kapı eşiğinde bırakıldığı, korkmak için oraya gelip korku ve kuşkularını birbirine bulaştırıp sonunda korkunun hakimiyetine girenlerin evidir.

Korku, belirsizlikten ileri gelir ve içimizdeki korkuyu ancak kendimizi daha iyi tanıyarak yenebiliriz.

Yumurtalardan korkuyorum, korkmaktan öte, iğreniyorum. Beyaz üzerinde hiç delik olmayan şey. Hiç yumurta sarısından daha iğrenç bir şey gördünüz mü? Kan hoş bir kızıllığa sahiptir, ancak yumurtanın o sarısı iğrenç. Hiç tatmadım.