Fernando Pessoa

Özgürlük, yalnız kalabilmeye denir. İnsanlardan uzaklaşabiliyorsan, onlara hiçbir muhtaçlığın, paraya ihtiyacın, sürüye uyma içgüdün, aşka, şana, şöhrete hevesin ya da merakın yoksa özgürsündür...

Kimseyle alay etme, asla kimseyi gülünç duruma düşürme, kalbinin en ücra köşesinde bile yapma bunu. İnsan yaşamı alaya alınamayacak kadar hüzünlü ve ciddidir.

İstemeden varım ve istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.

Hiçbir ayna bizi ‘dışarıdan biri’ olarak yansıtamaz, çünkü bizi kendimizin dışına çekebilecek ayna yoktur. Bunu ancak bir başka kişi yapabilir.

Hiçbir imparatorluk, bir çocuğunun bebeğinin kırılmasına değmez. Hiçbir ideal, küçük bir oyuncak trenin feda edilmesine layık değildir.

Sahici olan, yani çocukluğumuzda hayalini kurduğumuz hayat. Sahte olan, yani yetişkinliğimizde başkalarıyla paylaştığımız hayat.

Kim olduğumu bilmeyen ben, ne olacağımı ne bileyim? Kim olmayı düşünüyorum? Öyle çok şey olmayı düşünüyorum.

Bir insanın aklının biraz kıt olduğunu, en iyi, başkalarına zarar vermeden espri yapamamasından anlarsınız.

Düşünmek, ama var olmamak; işte bunu yapan kraliyet tahtına oturmuş demektir.

Üstün zekalı bir insan için, günümüzde reddedişten başka çıkar yol kalmamıştır.

Fakat biz gerçekten yaşıyor muyuz? Hayatın ne olduğunu bilmeden yaşamak...

Hep insanlardan uzak yaşadım, yalnızlığım arttıkça kendimi daha iyi keşfettim.

Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor.

Eğlenmene bak! Çaba harcanarak elde edilen şey zahmetine değer ancak.

Yaşamaya mecbur edildiğim hayattan doğmuş zavallı umutlarım benim!

İhtiyaçlarını en aza indir ki, hiçbir konuda başkalarına bağımlı olmayasın.

Yalnız başına yaşayamıyorsanız, bir köle olarak doğmuşsunuz demektir.

Kimileri dünyayı yönetir, kimileri de yönetilen o dünyanın ta kendisidir.

Kimileri köle doğar, kimileri sonradan olur, kimileri ise köleleştirilir.

Şu küçücük dünyada herkes incitilmiş, isimsiz, herkes yanlış yerde.

Bir güneş sığdıralım ömrümüze ve aldırmayalım hiç, gelen geceye..

Soylu bir kölesin öyleyse ya da zeki bir uşak; ama özgür değilsin.

Varlıklar, ancak haklarında yapılan yorumlarla değer kazanırlar.

Her şey için ayrı ayrı hissetmeye kalktığımda ne çok ölüyorum!