#hüzün

Mutluluğun hakkını göz yaşlarıyla vermek gerekir.

Neden aklıma geliyor istasyon büfesindeki durusun.Hava soğudu -kasımın son günleri- kar yağacak, bembeyaz olacak unutulmuşluğum.

Hüzünlü insanlığımızın, bazen en mantıklı bakışla bile cehennem gibi göründüğü anlar vardır.

Dünyada gülmeyecek, gülme lezzeti tatmayacak olunca; ağlamanın en tatlısı, en lezzetlisi anneyle çocuklarının gözyaşlarını birbirine karıştıranıdır sanırım.

Yine dudaklarımı yiyorum, tadın kalmamış.

Yalnız insanlar yanlış aşkların ürünüdür.

İçimde sürekli bir Türkan Şoray tedirginliği.

Ne güzel bir hikayesi vardı bitişinin...

Artık bütün üzgün oluşlarımın adı: ANNE!

Benimse yüreğim, Koltuk altına sıkıştırılmış, Yenik bir tavla maçı ertesiydi.

Mutlu günleri anmak acılı günlerde, inan ki acıların en büyüğüdür.

Sen benim için kırk yılda bir gibisin; öyle eksik, öyle hazin.

Yanağımdaki gamzeden haberin yokmuş... Hiç güldüremedin ki üzümü!

Yalnızım... Bunca acı tek bir söze nasıl sığabiliyordu?

Gördüğün gibi yalnızım, hep yalnız...

İkide bir elini başına götürüp rüzgârda dağılan yalnızlığını düzeltiyorsun.

Hüzün adres değiştirir zamanla Benden geçer sana göçer Sevdiğim...

Siyahtan daha koyu bir renk olsun isterdim. Siyahlar yetmiyor artık...

Veda etmeden gidilmez çocuk. Bu vedadan sayılmaz çocuk.

Zaman iplerini çekiştiriyor bir vedanın.

Hüzün çoğu zaman büyük mutluluğa açılan kapıdır.

Galiba yoruldum. Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar. Kendimi her kaybettiğimde, Seni de kaybediyor olmaktan yoruldum.

Anladım Yar'la bir olmayınca, Yer'le bir oluyormuş insan.

Başımız üstünde demin gülüp duran gökyüzü Yedekte bir salapurya şimdi