#hüzün

Saatimizin sessizce ölümü, gerçeklikten daha kederli bir kehanet olabilir.

Çünkü kırıldım saç uçlarıma kadar.

Çünkü beklenenden tez düştü ak'lar çocuk sakallarıma.

Değil mi ki, kavuşmalarımız topal Ayrılıklarımız koşar adım.

Az az ölüyoruz her gün

Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya

Bir gece evden atılmış bir çocuk sanki

Şimdi üzgünüz arkadaş, yolumuza çıkmayın üzgünüz.

Ne çok acı var.

Geç doğduk erken ölümlere.

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Az ağlıyoruz. Dünya bu yüzden çok kirli.

Anne, sen hüznümü kapıya kadar geçir bu gece.

Adam, acı mümkün olduğu kadar kendi içine aksın diye yüzünü önüne eğmişti.

İnsan gittikçe daralan dünyasında neden mutsuz. Herkes artık gereğinden fazla büyüyor da onun için mi? On yedi yaşlarındaki delikanlıların bile iki kat yaşlıların ki kadar yürekleri dolu.

Gördüm yapraklarımın bir bir döküldüğünü, Baharda yaşamanın bilmedim nedir tadı. Gemi yüzü görmeyen bir limanın hüznünü Kimsesiz gönlüm kadar hiçbir gönül duymadı.

Aklımda resimler / Hep geri sarıyorsan / Biraz da duygun varsa, acıtır.

Hoş geldin değil, hoşçakal acıtır

Bir şeyim yok, iyiyim.Gölgem tökezledi de, onu kaldırmak için eğildim.

Kabullenmek, kendi mezarına toprak atmak gibidir bazen.

Masadan öyle bir kalkıp gitti ki, kendimi garsona bahşiş olarak bırakılan bozuk para gibi hissettim.

00:01 - Sanki her şeyini kaybetmişsin de, "üzülme bir yolu bulunur elbet" diye teselli etmeye çalışan ama beceremeyen arkadaş gibi.

Kediler, ışıktan daha da uzaktılar. Kusursuzlukları rahatlatıcıydı. Bedenlerinin kusursuzluğunu ve yeteneği içinde hata ya da sapma nedir bilmiyorlardı. Bir an için varlıklarının derinlerine inerler, sonra yumuşacık kürkleri içinde hareketsiz kalırlar, ağırbaşlı ve tehdit edecek derecede ciddi olurlar, gözleriyse testekerlek olur, görünen her şeyi ateşli kraterlerinin içine çekerlerdi. Ama bir süre sonra yeniden yüzeye çıkarlar, bön bakışlarından esneyerek sıyrılırlar, hayal kırıklığı içinde, hayalden yoksun kalırlardı. Özgüvenli bir zarafetle dolu, içe dönük hayatlarında herhangi bir seçeneğe yer yoktu. Bu kusursuzluk hapishanesinde sıkılıp, hüzne kapılırlar, kırışık dudaklarıyla hırıldarlar, çizgilerin genişlettiği suratlarında ise soyut bir acımasızlık ifadesi okunurdu.

Siyasi hayatımda beni en çok üzen, ne zaman konuşmaya başlasam İsmet Paşa'nın kulaklığını çıkarıp masaya koymasıydı.