Ebubekir Hâzım Tepeyran

Şehirlerde, özellikle İstanbul'da bir duvar, ince bir tahta perde iki bitişik komşu arasında insani dostluk icaplarına ebediyen engel olabildiği halde köylerde yüce dağlar, dereler bile ahbaplığa, dert ortaklığına, yardımlaşma gibi insani vazifelere asla engel olamaz.

Vatan sevgisi duygularının insanları ne kadar büyük fedakarlıklara razı ettiğine örnek aramak için her yerden önce köylere gitmelidir.

Dünyada gülmeyecek, gülme lezzeti tatmayacak olunca; ağlamanın en tatlısı, en lezzetlisi anneyle çocuklarının gözyaşlarını birbirine karıştıranıdır sanırım.

Zalimin zulmü mazlumun sabrını, mazlumun sabrı zalimin zulmünü çoğaltır.

Köyleri gelişmiş, köylüleri mutlu olmayan bir memlekette düzgün ve sabit bir ilerleme ve saadet ancak rüyada görülebilir.

İki mutludan çok iki mutsuz birbirine daha samimi, daha sağlam, daha hassas bağlarla bağlanmıştır.

Altın gafes içinde bulunan padişah dışarıda ne olup bittiğini bilir mi?

Yurt sevgisinden boş gönül, vatan derdinden müstesna insan mı olur?

İnsanlara saf mutluluk nasip olmaz.

Cehaletin en koyusundan ne gibi eserler ve sonuçlar beklenirse hepsi memleketimizde mevcuttur.

Anadolu'nun ve bütün memleketimizin, bütün acı durumlarından bahsedilecek olsa sayısız ciltler dolar, yazan da okuyan da usanıp yorgun düşer, onlar yine tükenmez!