Özlem

O ki; rüyana gireceğim diye söz verdi. Nice yıllar geçiyor ki bu söz yüzünden gözüme uyku girmedi.

Ülkem uyur ben sana dolaşmaya çıkardım.

Bir zamanlar yaralanmış gölgeniz Yalnızlığa ısılanmış geliyor.. Şiirlerde şarkılaşmış seslerle Duyularla durulanmış geliyor.. Her uykumdan uyanıyor gölgeniz, Gözlerime uzanıyor gölgeniz, Karanlıkta ışıklaşmış renklerle Özlrmime boyanıyor gölgeniz.

Anlatmak istemiyorum ama
Ben Seni Burada Çok Özledim

Saçlarından ödünç ver.
Dört bahar geçti, çiçek kokusu öpmedim.

Bir yağmur yağsa da, beraber ıslansak.

Yedi kat eller yakınım oldu. Gel kavuşalım artık.

Bir selam lütfet, bu ne çok hasret? Gel barışalım artık.

Hıdırellez ya; adını yazıp bahçeye gömsem, sabah kahvaltıda seni görsem...

Özlemenin hali hazırdaki nefretle hiçbir ilgisi yok.

Yüzünü, geçen yaz denizden çaldığım taşla Tem yoluna çizdim.

Es nereye istersen, nerede çok sevdiysen, uğra bir geçersen, maziyi savura savura es.

Yine dudaklarımı yiyorum, tadın kalmamış.

Sen benim için kırk yılda bir gibisin; öyle eksik, öyle hazin.

Sadece senin aramanı bekliyorum... Sen ararsan, dünya buzlarından arınacak ve hiç olmadığı kadar canlanacak. Sen ararsan, dünya bütün kimsesiz ve kanayan çocuklarıyla birlikte soluk alıp verecek... Sen ararsan... Sen ararsan...

Aramızda kilometreler yok, yalnızca bir üşüme mesafesi uzağındayım.