İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

İçim nefretle dolu, öcümü alacağım.

Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir.

Çok yorucu olduğu için çok nadiren nefret etmeliyiz.

En önemli düşüncelerimiz, duygularımızla çelişenlerdir.

Gerçeğin tersine, düşündüklerimiz ve duyduklarımız birbirinden kopuk, çelişik ve çok biçimlidir.

Olup bitenlere soğuk bir mantıkla bakmaya, yalnız mantıklı, pratik bir hayat sürmeye alışık bir insana böylesine aşırı, çılgınca duygular saçma görünmez mi hiç?

Yüreğin yarısında sevgi, öbür yarısında nefret...Buna yürek mi denir?

Gerçeğin tersine, düşündüklerimiz ve duyduklarımız birbirinden kopuk, çelişik ve çok biçimlidir.

Nefret... Nefret... Nefret... Ne yüksek bir duygu... Ama ne kadar çağırsak yardımımıza gelmiyor, bize kadar alçalmıyor, biz ona kadar yükselemiyoruz.

Zaten aşka kin kadar yakın bir his yoktur.

Yalnızlık paylaşılmaz Paylaşılsa yalnızlık olmaz.

Aşk, cennetin kapısında cehennemi dilenmektir.

Tanrısız olmak çok güzel. Artık nefret etmek zorunda değilim.

Nefret, dahinin yanında en açık görüşlü olanıdır.

Nitekim felsefemin bir sonucu olarak Hitler'e kızmadım bile. Onu devirmek için savaşa gitmeye istekliydim, ama ondan nefret etmedim. Yaptığından nefret ettim.

— İçimde isyan var!

Gülüş, öncelikle bir aydın halidir. Çünkü çelişkiyi görebilme kabiliyetini gerektiriyor; çelişkide gülünçlük, çözülebilir olmasından kaynaklanıyor. o halde çözülebilir çelişkilere gülmek, yüksek bir insan halidir, öyle diyebiliyoruz. Ancak çelişkiyi görebilmek için ise bir isyancı ruh mutlak gerekiyor. Birbirine bağlıyoruz.

Kin, insana akıllı işler yaptırıyor.(Ulucanlar Merkez Cezaevi, 28 Temmuz '88)

Mizah çelişkiyi görme yeteneğidir. Özellikle gülünçlü çelişkiyi sezebilme işidir. Bu da eleştirinin kaynağı anlamındadır. Bunun için mutlaka zeka gerekiyor, ama tersi de doğrudur; mizah yapa yapa zeka gelişiyor.