Askerler, kendinizi bu zebanilere teslim etmeyin. Sizi küçümseyen, sizleri köle yapan yaşamlarınızı sistematikleştiren, ne düşüneceğinizi, ne hissedeceğinizi, ne yapacağınızı söyleyen sizi terbiye eden, size koyun gibi davranıp, savaşa gönderen bu insanlara. Kendinizi makine kalpli, makine düşünceli, bu makine kalpli, makine adamlara teslim etmeyin. Sizler makine değilsiniz, sizler koyun değilsiniz, sizler insansınız. Kalbinizde insanlık sevgisine sahipsiniz. Sizler nefret etmezsiniz sadece hiç sevilmemiş olanlar nefret eder hiç sevilmemişlik doğal olmayandır. Sevgisiz ve nefret dolu olmayın. Askerler, kölelik için savaşmayın, özgürlük için savaşın!

Yolculuğun ruhu özgürlük, mükemmel özgürlük, düşünmek, hissetmek, beğenilmek üzere yapmaktır.

İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

Köleler, özgür olmak isteyenlerden nefret ederler.

İçim nefretle dolu, öcümü alacağım.

Yaratıcı olmak için kuşatılmamışlık duygusuna sahip olmak gerekir.

Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir.

Çok yorucu olduğu için çok nadiren nefret etmeliyiz.

Dini yalanlardan nefret ederim. Hepsi koca bir yalan. Çok büyük bir nefretim var. Bu nevrotik bir şey değil, dinin sefil kaydı. Bundan bahsetmek bile istemiyorum.

Sevmek özgürlüktür...

İnsanların kanatları yok, insanların kanatları yüreklerinde.

Korkulan ve nefret edilen kişiler gibi olmayı kim isterdi ki ? Özenmek, özgürlük demek değil .

Özlemenin hali hazırdaki nefretle hiçbir ilgisi yok.

Ateizm inançların üzerine çıkar ve İnsanlığı bir uçağa koyar. Ateist felsefede 'seçilmiş insan' olamaz. Ateizmde bükülmüş diz yoktur.

Bu zalim korku canavarını zihninizden sürün ve özgürleşmiş bir insanın paha biçilmez özgürlüğünün tadını çıkarın.

Nefret, kölelik sonrasında kaçınılmazdır.

Özgürlüğün temel duygusu zincirlerden, hapsedilmekten, başkaları tarafından köleleştirilmekten kurtulmaktır.

Nefret... Nefret... Nefret... Ne yüksek bir duygu... Ama ne kadar çağırsak yardımımıza gelmiyor, bize kadar alçalmıyor, biz ona kadar yükselemiyoruz.

Zaten aşka kin kadar yakın bir his yoktur.

İnsanın gerçek özgürlüğü buydu: İstediği kadar ağlayabilmek. Belki bir de, istediği şeye ağlayabilmek...