#yokluk

Biz varımızı ortaya koysak, yokumuzdan utanırız.

Dışarıda koskoca bir dünya vardı, Yürüdüm, kendimi aradım içinde. Yoktum !

Yaşamak güzeldir, Ölümse yokluk.

Dert içinde sevinci bul da yaşa; Haksız düzende haklı ol da yaşa; Sonu nasıl olsa yokluk dünyanın, Varından yoğundan kurtul da yaşa.

Yoksun diye yoksunum sanıyorlar şimdi
Oysa adın bende
O kadar fazlayım ki.

Diğerlerine benzemiyor yokluğun
Diğerlerine benzemiyor ayrılığın...
Niye benzesin ki? Hepsinden çok sevilmedin mi?

Hiçbir şeyin bir şeye geçişi doğaldır, herhangi bir aracı gerektirmez.

Yokluklar, hayallere engel değildir.

Bir şeyin birdenbire yerinde olmaması, ama aynı tiktakın sürüp gitmesiydi ölüm.

Suyun değeri, kuyu kuruyunca anlaşılır.

Yaşam, kendi yokluğunun ideolojisine dönüşmüştür.

‘Yok’ dediğimiz de esâsında ‘vardır’. ‘Yok’ olaydı, ondan zâten bahsedemezdik. ‘Yok’un dildeki kullanım anlamı, bir şeyin, haddızâtında varolmuş olup artık olmamasıdır.

Yokluk o kadar acıdır ki, olmayan saati bile koluna, kolunu ısırarak takarsın.

Süpürün beni.

Hayatımızdaki en önemli olaylar biz orda yokken olur.

İnancın olmadığı yerde, küfür yoktur.

Yokluğu bilmeyen, varlığının kıymetini bilemez.

Ölümden sonra doğduğundan önce neysen o olacaksın.

İnsan, büyük bir hayretle, binlerce yıllık varolmayıştan sonra birdenbire var olduğunu görür; bir süre yaşar; ve sonra yeniden yok olması gereken aynı oranda uzun zaman gelir.

Bizim hayatımızı, yokluğun sessizlik ve sakinliğini karıştıracak bir sıkıntı, bir şamata saymak da mümkündür.

Eksikliğimi beni kaybettiğinde anlayacaksın.

Yokluğu sözle bildirmeyi deneyen, aslında hiçbir şey söylemiyor demeliyiz.

Herhangi bir varlığa yokluk yükletilemez.

İnsan, şimdi var olduğunu bildiği kadar bir zamanlar var olmadığının da bilincindedir; o hâlde varoluşunun bir sebebi var demektir.