#varoluş

Sadece iki tür kesin bilgi vardır: Kendi varlığımızın ve matematiğin gerçekleri hakkında farkındalık.

Gizemin de kendi gizleri vardır, tanrılar vardır tanrılardan yüce. Her nasıl ise bizde, öyledir onlarda da. İşte budur sonsuzluk.

Dünyadır bizi yansıtan, dünyadır bizi düşünen. Budur temel kural.

Kendimizi veremeyiz, ancak kendimizin olabiliriz.

Ölüm, yaşamın ta kendisidir.

İnsan konuştuğu için düşünmez. İnsan var olduğu için düşünür.

İnsan, bir zekanın hizmet ettiği bir iradedir.

Ölüm acı vermez; acı veren şey, yaşamdır.

Her şey zaman içinde kendi kendine var oldu. Dolayısı ile bir yaratıcı yoktur.

Dikkat çekecek biri değilim, adsız bir varlığım...

Bütün öykülerin vardığı sonuç şudur: İnsan tek bir hayat yaşar, tek bir tane.

Evren, birisi "Okuyorum, öyleyse o yazıyor," dediği zaman kendini ifade edecektir.

Biz canlıların cehennemi gelecekte var olacak bir şey değil, eğer bir cehennem varsa, burada, çoktan aramızda; her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem.

Biz düşüncelerimiz değiliz, biz düşüncelerimizin düşüncesiyiz.

Yapmamam gereken öyle çok şey var ki. Bir kere, hiç doğmamam gerekirdi.

Tanrı yoktur. Bundan başka dünya yoktur.

Nefes almakla aynı sebep yüzünden yazıyorum; yapmasaydım ölürdüm.

Hayat zevkli, ölüm huzurludur. Sıkıntılı olan aradaki geçiştir.

Seç! Sonsuz seçenekler arasından daima, ama daima, kendini seç! Cilalı görüntüler üzerine hayatı seç, tükenerek ve tüketerek yaşamayı seç, arkadaşlarını birer piyon gibi oynatmayı seç, bir zamanlar senin için değerli olan şeyleri parayla, çıkarla, anlık doyumlarla takas etmeyi seç! Adam satmayı seç, içi kof ama dışı ışıltılı şeylerin hüküm sürdüğü dünyada kendi façanı parlatmayı seç! Beğenmeyi değil, beğenilmeyi; sevmeyi değil, sevilmeyi; tanımayı değil, tanınmayı; zihnini açmayı değil, uyuşturmayı; acı ile değil, hazla dibe vurmayı seç! Ekrana yansıyacak görüntüyü sen seç! Ve tüm seçimlerin tükendiğinde, tüketecek şeyler de sona erdiğinde, yine de yaşamayı seç!

Yaşamak iğrenç bir yılgı öyleyse. Kimse ölümün karşısında, her şeyin bir hiç olduğunu bilerek yaşayamaz.

Bilgi istiyorum, inanç değil, varsayımlar değil, bilgi. Tanrı elini bana doğru uzatsın, kendini açığa vurup benimle konuşsun istiyorum.

... Varolmanın umutsuz düşü... var gibi olmak değil, var olmak. her an bilinçli... Aynı zamanda kendin için olduğun insanla diğerleri için olmanın farklılığı... baş dönmesi hissi ve sonunda yorgunluktan ölme isteği... içinin görülmesi, kesilip biçilmek, hatta hatta yok edilmek... Her ses bir yalan, her jest sahne, her gülümseme bir tuzak... İntihar mı? Hayır!

Her sabah uyandığımda hayata karışmak için özel bir çaba sarf ediyorum. Yüzüme taktığım maske mi gerçek, yoksa altında saklı olan ve benim “ben” demekten çekinmediğim varlık mı? Her şey sahte, gerçekten nasıl güldüğümü bile hatırlamıyorum. Yüzüm, gülüşüm, bakışlarım önceden tasarlanmış, dış dünyadan korunmak için bir kabuk gibi kullanıyorum onları. Sesime bile dayanmam mümkün değil.

Hayal ve gerçek birbirinden ayrılmayan bir hiçliktir.