#varoluş

Tanrım, sen de, biz de, hayat da, ölüm de, varlıkların hepsi de birbirinden karmaşık; içinden çıkılmaz, anlaşılmaz yüksek bir bilmeceyiz.

Hem ölüyüm, Hem diriyim, Yaşayan dört ölüden biriyim.

Yaşamak sözlük sayfalarında kalmış adınız mı.

Yoksa ben, yok mu oldum.

Bir tek nefes almamız için, bir an bile varlığımızın bilincinde olmamız için, yüz milyarlarca parçacık, atom, proton, nötron kesin işlevlerini görmek zorunda.

İnsanlar olarak, tek mantıklı değer ölçeğimiz, varoluşun ıstırabını azaltmaya dayalı olandır.

Bizler toz ve gölgeden başka bir şey değiliz.

Rakamlardan başka bir şey olmayan bizler, kaynakları tüketmek için doğduk.

İnsanlık, Tanrı'nın ne olması gerektiğine dair bir köpek düşüdür.

Her şey doğaya karşı çıkıyor.

Hayatın sunduğu en güzel fırsat insan olmaktır.

Yaşamın amacı hatırlamaktır.

Boşluk daima aramızda, zaman ise bir hastalık gibi bize bağlı. Ancak zaman boşluktan daha acımasız.Boşluğun içinde ölü bir şey var, zamanın içindeyse öldüren bir şey.

Ben hasta bir adamım... Gösterişsiz, içi hınçla dolu bir adamım ben. Sanıyorum, karaciğerimden hastayım. Doğrusunu isterseniz, ne hastalığımdan anladığım var, ne de neremin ağrıdığını tam olarak biliyorum.

İnsan bir gizemdir: Eğer tüm yaşamını onu çözmekle geçirsen, zamanını boşa harcamış olmazsın. Ben kendim bu gizemle meşgul oluyorum, çünkü ben bir insan olmak istiyorum.

Hiç kimse önemsiz değildir.

Para sorunu böylece ahlaksal bir sorun, yaşamsal bir sorun, to be or not to be haline geliyor.

Hiçbir şey bir şey olmak ister ve bir şey de her şey olmak ister.

En ağır yük yaşamadan varolmaktır.

Anlamsız şeyler beni tüketiyor.

İnsan zamanın içinde değil, zaman insanın içinde yaşar.

Değişimi bırakmak, yaşamayı bırakmak demektir.

Olmak, tesir etmektir.

Yine de, Evren, kendisi kadar gerçek dışı olan bilinçli varlıklar için yeterince gerçektir.