Hayat, ona ilgi duyan herkes için bir anlam ifade eder.

Var olmak baştan sona bir savaştır. Hayat ise devam eden bir zafer.

Yalnızca yaşamak bile, başlı başına bir çığlıktır.

Yaşamın kısalığından yakınanlar, zamanlarını kötüye kullananlardır.

Değişimi bırakmak, yaşamayı bırakmak demektir.

Terk-i diyâr eylesem olmaz, kalsam her şey sabrımı zorlar; ne yapacağımı bilemedim... Hadi diyelim her şeyden caysam, varlık benden caymaz haspam, ne yapmalıyım bilemedim.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Kimler önüne geçebilir zamanın akışının? Cümlelerimin noktalarına kaç zamanda ulaşırım?

Hayat kısa insanoğlu! Kesildikçe biten otlar gibi yeşermeyeceksin bir daha.

Hayatın özü, büyük sırrı; olmazsa olmazı: Unutmak. Eğer unutmak diye bir şey olmasaydı, yaşam da olmazdı. İnsan , unutmadan hayatını sürdüremez.

Hayat dünyadan gelir ve hayat dünyaya geri döner.

Hayat, gelip geçen bir gölgedir.

Rüyaların yapıldığı maddeden yapılmayız biz ve uykuyla çevrilidir küçücük hayatımız.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Neden hayat böyle trajik, neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum.

Tek bir günün sırası gelsin diye yaşam boyu bekliyoruz.

Hayat her şeydir. Hayat Tanrı’dır.

Hayatta hiçbir şey insan hayatı kadar değerli değildir.

Yaşam, kendi yokluğunun ideolojisine dönüşmüştür.

Yanlış hayat doğru yaşanmaz.