#çocukluk

Çocukluk saflığını kaybetmeyen adama, büyük adam denir.

Bir çocuğu yetişkinden ayıran en önemli şey onun dününün olmamasıdır.

Her şey eskiden nasıl da büyük görünürdü gözüne.

Dünyayı bir çocuğun gözlerinden görmek düşüncesini sevdim.

Ben reddedilmiş, itilip kakılmış bir çocuk olmasaydım muhtemelen bir rock yıldızına dönüşüp, bu duyguyu topluma yöneltmek istemezdim. Hristiyan okuluna gitmemiş olsaydım bu kadar tepki gösterip bugün inandığım şeyler konusunda bu kadar açık fikirli olmayabilirdim. Bunlar bugün benim sahnedeki performansımı çok kesin hatlarla etkiledi.

Bütün oyun ve öğrenmeyi çocukluğa, bütün çalışmayı orta yaşa, bütün pişmanlıkları da yaşlılığa koymak son derece yanlıştır ve acımasızca bir keyfiliktir.

Çocukluk iyi de geçse, kötü de geçse cennettir.

Arada içimizdeki çocuk adına çocuk kitaplarına dönmeliyiz.

Çocukken, büyüdüğümüzde savunmasız olmayacağımızı düşünürüz. Ama büyümek savunmasızlığı kabullenmektir. Yaşamak savunmasız olmak demektir.

Dünyaya bir kez çocukken bakarız. Gerisi hatıradır.

Sekiz yaşındayken, hiçbir şey senin işin değil.

Ağaç yaşken eğilir.

Afganistan'da çocuk çok ama çocukluk yok.

Çocuklar kendi hayal güçlerine inanılmaz derecede güveniyorlar. Çoğumuz büyüdükçe bu güveni kaybederiz.

Yaşamın ilk iki veya üç yılından sonra, büyük ölçüde biyolojik bağımlılıktan (ebeveynlerden) çocuğun zihinsel, entelektüel ve duygusal yaşamını etkileyen bu bağımlılık biçimine kesin bir geçiş var.

Olumsuz koşullarda büyüyen çocuklarda çaresizlik genellikle yıldırma, küfretme veya çocuğun büyüdüğü ve duygusal bağımlılık durumunda tutulduğu için yapay olarak sabitlenir.

Müziğe 8 yaşında babamın aldığı piyanoyla başladım.

Bir kadını değil, onun içinde sakladığı üç yaşındaki kızı sevmek gerek...

Büyünce küçük bir çocuk olmak istiyorum.

Bir çocuk eğlendiğinde güler ve canı acıdığında ağlar. Her ikisini de, gülmeyi ve ağlamayı bütün kalbiyle yapar. Hepimiz upuzun ve çok zeki insanlar olduk. Çok şey biliyoruz, çok okuduk. Ama unuttuğumuz bir şey var, o da çocuklar gibi gülmek ve ağlamak.

Edebiyat iletişimdir. İletişim ise hakkaniyeti gerektirir. Edebiyat, en nihayetinde kavuşulan çocukluğun ta kendisidir?

12 yaşımdayken, bir dahi olduğumu ve kimsenin bunu farketmediğini düşünürdüm. Eğer dahi diye bir şey varsa, onlardan biri benim, ama eğer yoksa o zaman bunu takmıyorum.

Ben çocukken annem bana hep hayatın anahtarının mutluluk olduğunu anlatırdı. Okula gitmeye başladığım zaman, sınavda bana 'Büyüyünce ne olmak istiyorsun?' diye sordular. Ben de onlara 'Mutlu olmak istiyorum' diye cevap verdim. Onlar bana, soruyu anlamadığımı söylediler. Ben de onlara, hayatı anlamadıklarını söyledim.

Yaşam, ölümsüzlüğün çocukluk dönemidir.