Gökyüzü gibi şu çocukluk, hiçbir yere gitmiyor.

Çocukken oynadığımız zamanlara gitmek isterdim ama işler değişti.

Çocukluğun kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi! Yiten bu işte.

Çocukluğum beni görse ne yaptılar sana böyle diye ağlardı.

Geriye bakıp çocukluğumu anımsadığımda, nasıl hayatta kalabildiğime hala şaşarım. Kötü bir çocukluktu; mutlu bir çocukluğun pek kayda değer yanı yoktur zaten.

Dünyadaki herkes bir zamanlar çocuktu.

Ben bugüne değin, çocukluğumu hiçbir an yitirmedim ki!..

Gençtik ve salaktık ama kalbimiz vardı.

İyileşme sürecinin en kötü yanı anılarla baş başa kalmak.

Bu çocukluğun var ya, hiç yitirme onu, bazıları yitirmezler. Sen öyle bir çocuğa benziyorsun. Korun.

Sanki bu şehrin başına bir felaket gelmişti. Sanki herkes apar topar göçmeye hazırlanmış, o telaş içinde, başkalarının gözünde hiçbir değer taşımayan, yalnızca kendi geçmişini diri tutan ufak tefeğini alelacele elden çıkarmıştı.

Küçücüktüm, ufacıktım, Bir dilenci kraldım, çok yürüdüm, çok acıktım. Kalbim sızlar, yüzüm gizler, Bir tren camından, dünyayı gördüm, Haline üzüldüm.

Unutmamalı o güzel günleri, Anılarla gönülleri hoş tutmalı, avutabilmeli.

İnsan çocukluğunu gözleri ve dişleri birbirinden ayrıldığında kaybeder.

Ben eski bir çocuğum.

Beyin olanca gücüyle ilerlerken, cinsel sistemlerin korkunç etkinliği daha uykuda olduğu için çocukluk, hayatımız boyunca özlemle geri dönüp baktığımız masumiyet ve mutluluk dönemi, hayatın cennetidir, kayıp cennet.

O güzel pişmanlık hissi çocuklukta kaldı. Şimdi nerede?

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Birçok insan için, hayatım boyunca çocukluğumda kaldım demek, masum kaldım ve her şey çok güzeldi, anlamına gelir.

Kâğıt şapkaları ve tahta kılıçlarla dört yaşındayken hepimiz General'iz. Sadece bazılarımız bundan asla büyümez.