Yaşama karşı çocuklaşırken ilerler yaşım.

Sıkıntı ergenliği erkene alır.

Kişide yanlış bir zaman algısı olmalı ki benlik algısı oluşabilsin.

İnsanın yaptığı ilk plan, işemesini tutmaktır.

Eğer içimizde bir vicdan bulunuyorsa o doğuştan gelme değildir.

Dinlerin son zemini, insanın çocuksu çaresizliğidir.

Dünyaya bakış açımızın sağlam temelleri ve derinlik veya sığlığı çocukluk yıllarında oluşur. Bu görüş daha sonra özenle düzeltilir ve mükemmel hale getirilir, ama özde değişmeden kalır.

Çocukluğu olmayanın gençliği de olmaz.

Çocukluktaki korku bir asi gibi, daima içindeki hücrelerde, itiyor, çekiyor, koruyor ve dolaşıyor.Ben korkularımı yenmeme rağmen, fark ettim ki hala içimdeki devlete korku bitmemiş.

Ağaç yaşken eğilir.

Nevrotik ebeveynler genellikle yaşamlarından memnun değil.

Çocuğun sıcaklık ve sevgi almamasının ana nedeni, ebeveynlerin sonuç olarak sevgi verememesidir.

Eğer kaçamıyorsan ve başkalarına bağımlıysan gülümseyerek ağlamayı öğreniyorsun.

Mutsuz ebeveynler size ömür boyu sürecek bir ders veriyor.

İnsan, çocukluk korkularını bir ömür boyunca içinde taşıyor.

Kuşku ve kararsızlık, insanın gelişmesini engeller.

Çocukların beyni rüzgarlı bir yerde yakılmış muma benzer, ışığı daima kararsızdır.

İnsanların daha çocukluktan itibaren yaşamlarının toplumsal kurallarla baskı altına alınıp, özgürlüklerinin, cinselliklerinin kısıtlanması, kendini baskılama ve içe atma yoluyla değişik psikolojik sorunlara yol açar.

Kendi çizdikleri yüzden korkan çocuklar...

Bir insanın devinimlerinin yöneldiği amaç, o insanın çocukken dış dünyadan aldığı izlenimlerin etkisi altında gelişip ortaya çıkar.