Çocuğun sıcaklık ve sevgi almamasının ana nedeni, ebeveynlerin sonuç olarak sevgi verememesidir.

Ben kendimi görebilmek istediğimde bana ayna görevi yapan babama giderim. Hani aynanın karşısına geçtiğinizde kendinize çekidüzen verirsiniz ya... Psikolojik, ruhsal, gönül ve görüş tedavimi babam yapar benim.

Melankoli mutsuz olma zevkidir.

Anne ve babalarınız adilse onlara saygı duyun, değilse onlara sabırlı olun.

Ebeveynler, çocukların dişlerini kestikleri kemiklerdir.

Otuzlardan sonra anladığım bir şey. Bir kere daha söylemiştim aslında, onun arkasındayım hala; mutluluk galiba mutsuzluğa alışma hali. Kardeşim biz bu dünyada mutsuz olacağız bu kesin. Çünkü bizi mutsuz edecek birileri çıkacak, sen ne yapmaya çalışırsan çalış, buna engel olamayacaksın, dediğin zaman tamamdır. Bence mutluluk bu.

Kalıtım: itaatsiz bir çocuğun diğer ebeveynden aldığı özellikler.

Bütün mutlu aileler birbirlerine benzerler, her mutsuz ailenin ise kendine özgü bir mutsuzluğu vardır.

Yaşamın ilk iki veya üç yılından sonra, büyük ölçüde biyolojik bağımlılıktan (ebeveynlerden) çocuğun zihinsel, entelektüel ve duygusal yaşamını etkileyen bu bağımlılık biçimine kesin bir geçiş var.

Nevrotik ebeveynler genellikle yaşamlarından memnun değil.

Bedbahtlık hemen her zaman düşünmenin bir ürünüdür.

Çocukları tehlikeye düştüğünde yardımına koşmazlarsa neye yarardı anneler, babalar!

Eğer kaçamıyorsan ve başkalarına bağımlıysan gülümseyerek ağlamayı öğreniyorsun.

Çocukların kusurları ebeveynlerin kusurlarını yansıtır.

Anne babalar sadece çocuklarını eğitmekle kalmaz, en azından kendilerinin de eğitilmesi aynı derecede önemlidir.

Anne ve babalar da çocuklarının beyinlerini işlemeden kendi hallerine bırakırlarsa, orada da istenmeyen huy ve davranışlar baş gösterir.

Ana-baba iyi terbiye almışlarsa çocuklar da terbiyeli olur.

Mutsuzluğun tesellisi, onu belli etmekten alınan zevktir.

Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.