Çocuktuk, başka bakardık Dünyaya Yaşam bu ya büyüdük.

İnsanın çocukluğu, derdini söylemekle ona çare bulmanın aynı şey olmadığını anlayınca biter.

Yaşama karşı çocuklaşırken ilerler yaşım.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise, bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir.

İnsanlar ancak hayalleriyle yaşar ve biraz yaşamaya başlayınca tüm hayallerini kaybederler...

Vazgeçmeyi öğrendikçe büyürsün.

İnsan çocukluğunu gözleri ve dişleri birbirinden ayrıldığında kaybeder.

Bir hayat yetmez büyümeye.

Sıkıntı çekmek kayıp mıdır, kazanç mıdır? Esas soru o. Sanırım ‘adam olmak’ diye tarif edilen şeyin ilk koşulu, sıkıntı çekmenin kazanç olduğunu anlamaktan geçiyor.

Bazı şeyleri kabul edip, isyan etmeyi bırakmamız gerekiyor.

Her çocuk bir sanatçıdır, sorun büyüdüğümüzde nasıl sanatçı kalabileceğimizdir.

Çocukken bir bilge gibi yaşardım, büyüdüğümdeyse ağaçlara tırmanmaya başladım.

Tecrübe, yaşlanarak değil, yaşayarak kazanılır; ve zaman insanları değil, armutları olgunlaştırır.

Kâğıt şapkaları ve tahta kılıçlarla dört yaşındayken hepimiz General'iz. Sadece bazılarımız bundan asla büyümez.

İnsanlar büyüdükçe bu yetenek genelede azalır ve mekanik ve alışkanlıkla hareket eden bireylere dönüşürler.

Tantra yüce bir evet deyicidir; o her şeye evet der.

Çocukluğu olmayanın gençliği de olmaz.

Yaşam böyle! Eskiden insanlara kızardım. Sonra düşündüm, gördüm ki, kızmaya değmiyor.

Sekiz yaşındayken, hiçbir şey senin işin değil.