Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin belki de gülmeden ölürsünüz.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Fakat mutluluklar hiçbir zaman yaşamın büyük kısmını dolduracak kadar çoğalıp devam ettirilemez...

Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.

En boş geçen günler kişinin gülmediği günlerdir.

Bir sona geldiğin için ağlama, onu yaşadığın için gülümse.

İnsan gülebildiği kadar insandır.

Çocuk yaşımızda büyük olduk, Bilmeyiz bu yüzden pembe gülüşleri, Böleriz mutlulukları ortasından Gülemeyiz.

Yaşama karşı çocuklaşırken ilerler yaşım.

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Çocuktuk, başka bakardık Dünyaya Yaşam bu ya büyüdük.

Dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı.

Birlikte gülündü mü insan rahatlıyordu. Neden insanlar durup gülmüyorlardı?

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

İçimi yalayıp geçen hüzün geride mutlu düşler bırakıyor sevgili.

Mutlu olduğumuz için gülmeyiz. güldüğümüz için mutluyuzdur.

Sakin bir hayatın sunduğu ne tatlı bir zevk.

Mutluluk işin içindedir.

Cennet (var) olduğum yerdir.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…