Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Fakat mutluluklar hiçbir zaman yaşamın büyük kısmını dolduracak kadar çoğalıp devam ettirilemez...

Mutluluk yarına ait değil. O bir varsayım değil. Mutluluk burada ve şimdi başlar...

Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.

En boş geçen günler kişinin gülmediği günlerdir.

İnsan gülebildiği kadar insandır.

Özgürlük ve mutluluk için şart koşarsanız ulaşamazsınız.

Mutluluk tıpkı bir kelebek gibidir; ne kadar kovalarsan, o kadar sakınır senden. Fakat dikkatini başka şeylere çevirdiğinde, nazikçe gelip omzuna konacaktır.

Sonu mutluluğa varan bir yol yoktur: Yol mutluluğun kendisidir.

Mutluluk, gelecekten beklenen bir şeye bağlıysa, sürekli elimizden kaçacak bir hayali kovalıyoruz demektir.

Daha iyisini tanımayan ve kıyaslama yapamayan bir insanın kendi yaşama şekliyle yetinip memnun olması olağandır.

Dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı.

Birlikte gülündü mü insan rahatlıyordu. Neden insanlar durup gülmüyorlardı?

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

Mutlu olduğumuz için gülmeyiz. güldüğümüz için mutluyuzdur.

Sakin bir hayatın sunduğu ne tatlı bir zevk.

Mutluluk işin içindedir.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…