İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Hayat, ona ilgi duyan herkes için bir anlam ifade eder.

Ölümden önce hayat var mı?

İnsan, büyük bir hayretle, binlerce yıllık varolmayıştan sonra birdenbire var olduğunu görür; bir süre yaşar; ve sonra yeniden yok olması gereken aynı oranda uzun zaman gelir.

Bütün hayatımı bir salkım üzüm gibi avucumda sıkmak istiyorum, suyunu, hayır, şarabını damla damla gölgemin kurumuş boğazına akıtmak istiyorum, kutsal su gibi.

Vücut cevhersiz bir kalıp, Hiçe gider hiçten gelip.

İş, erken doğmakta değil, Gelmişken yaşamakta…

Sadece belirsizlik içinde
Tümüyle çıplak ve hayattayızdır.

İnsan olmak ve hayatı hayvanlardan daha az anlamak ne hazin şey.

Bir insanın yaşamını herhangi bir sözcüğün açıklayabileceğini sanmıyorum.

Dünyada olmamız kendi başına bir endişe sebebi. İnançlı olsan da inançsız olsan da öyle. İster Allah’a inan, istersen çay bardağına.

Yalnızca yaşamak bile, başlı başına bir çığlıktır.

İnsan hayatım dediği şeyin içini pek az doldurur, hem de gülünç derecede az.

Hafızasız bir hayat hiç hayat değildir.

Görmüyor muyuz; bocalıyor insan, aranıyor, hep yer değiştiriyor, yükünü atmak ister gibi..

İki dünya arasında hayat bir yıldız gibi parlar Gece ve yas ufkun sınırında bekler Kim olduğunu insan ne kadar geç anlar Kim olabileceğini ne kadar geç çözer.

Yokluk gecesinde, görünmeyen bir elin yaktığı küçük bir mum da çıkar. Alevini iyi işaretleyin: çünkü o, o İnsanın hayatıdır.

İnsan olmak, dünyada en büyük şeydir.

Hayat ciddi mi değil mi kestirene kadar ben de anlamayacağım.