Luis Buñuel

Gerçeküstücülük (sürrealizm), bana insanın ahlâk duygusundan tümüyle kendini sıyıramayacağını gösterdi. İnsanın kayıtsız bağımsızlığına inanıyordum, ama sürrealizm de izlenmesi gereken bir disiplin buldum ve bu bana, olağanüstü ve şiirsel bir büyük adım attırdı.

Dali ile tanışıp gerçeküstücülüğü kavrayınca, yaşamda insanoğlunun uymaktan kaçınamayacağı kendine özgü bir ahlâk olduğunu keşfettim ve Dali aracılığıyla insanın özgür olmadığını öğrendim.

Neyse ki, şans ve gizem arasında bir yerde hayal gücü var, özgürlüğümüzü koruyan tek şey, insanların onu azaltmaya veya tamamen ortadan kaldırmaya devam etmesine rağmen.

Hafızasız bir yaşam, yaşam değildir.... Hafızamız bütünlüğümüz, düşüncelerimiz, duygularımız hatta hareketlerimizdir. Onsuz, hiçbir şeyiz.

Bir kadına gözlerini dikip bakma. Ve bir kadına bakıp yolunu şaşırma. Ve hepsinden önemlisi: Kendini beğenmişliğin ateşinde yanma.

Birisi, Tanrı'nın bütün o parlaklığıyla var olduğunu – tam şu anda – ispatlasa bile, davranışlarımda tek bir değişiklik olmazdı.

Yaşamınızı oluşturan temelin hafıza olduğunu fark etmeniz için ufaktan ufağa hafızanızı kaybetmeye başlamanız gerekiyor.

Sinema sanat olsun ya da olmasın umursamadı. Elbette, içinde bulduğumuz mizahı ve şiiri sevdik.

Tanrı ve ülke yenilmez bir ekiptir; baskı ve katliam konusunda emsalsiz bir üstünlüğe sahiplerdir.

Sinema, duygular, düşler ve içgüdü dünyalarını anlatmak için en iyi araçtır.

Her arzunun bir nesnesi vardır ve her zaman karanlıktır. Masum dilek yok.

Aperatifin azalması, zamanımızın en çaresiz olgularından biri olabilir.

Böcekleri her zaman heyecan verici bulmuşumdur.

Gizem, her sanat eserinin vazgeçilmez unsurudur.

Gerçeklik, hayal gücü olmadan, yarı gerçekliktir.

Tanrı'ya neyim? Hiçbir şey, karanlık bir gölge.

Hafızasız bir hayat hiç hayat değildir.

Eylem bana kesinlikle haklı göründü.

Tanrı'ya şükür halen bir ateistim.