Hayat, gelip geçen bir gölgedir.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Hayat, ona ilgi duyan herkes için bir anlam ifade eder.

Ölümden önce hayat var mı?

Vücut cevhersiz bir kalıp, Hiçe gider hiçten gelip.

İş, erken doğmakta değil, Gelmişken yaşamakta…

Ölüm, hayatın bizden yüz çeviren tarafıdır.

İnsan olmak ve hayatı hayvanlardan daha az anlamak ne hazin şey.

Her ışığın bir gölgesi vardır ve her gölgenin bir sonraki sabahı vardır.

Yalnızca yaşamak bile, başlı başına bir çığlıktır.

Hafızasız bir hayat hiç hayat değildir.

Hayat ciddi mi değil mi kestirene kadar ben de anlamayacağım.

Dünyada, bir kitabın içerisindeki sözcükler gibiyiz. Her nesil; bir satır, bir cümle misali.

Konuşmanın ve eylemin olmadığı bir hayat, dünya karşısında kelimenin gerçek anlamıyla ölüdür.

Dünya bir tezgahtır. Tezgahın hangi tarafında hayat olduğuysa ancak ölünce anlaşılır.

Bu dünyaya düşünce balonu olarak geldim.

Yaşamın belli bir anlamı varsa, demek ki biz hepimiz dikiş tutturamamış insanlarız.

Bir fincandaki kahve gibidir hayat. Bazen tatlı bazen değildir. Önemli olan kahvenin tadı değil zaten, onu kiminle içtiğinizdir.

Hayat bir yolculuktur, varış yeri değil.

Sınırı yok bu hiçlik mertebesinin. Tarifi yok dünyadaki sahipsizliğimin.