Hiçbir mâlûmâtım yok yarına dâir. Yarının benden haberi var ama bugüne dâir, benden geriye kalacak tek şey şiir. Ve akılda yıllarca akan sözlerimden tatlı nehir... Beni anlamaya çalış!

Benim sözlerim sert ama kalbi yumuşatan cinsten.

Zannetme ki şöyle böyle bir söz /
Gel sen dahi söyle böyle bir söz.

Büyük sır şurada: Düşünce ağızda yaratılır.

Şimdiye dek söylenmiş hiçbir şey yoktur ki daha önce söylenmemiş olsun.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Resim sessiz şairliktir; ve şairlik de bu dizelerin resmedilmesi.

Benden yaptığım bir resmi anlatmamı istemeyin. Ben sadece tasvir ediyorum. Anlatacak olsam oturur yazardım.

Düşünce ağızda ölür.

Bazı kısa cümleler, kişiye söylenecek hiçbir şey kalmadığı hissini verme yetenekleri bakımından eşsizdir.

Kısaca söylenmeyi hak etmeyen şeyler var.

Ben sözümü sahnede söyledim.

Şiir bir düşüncenin ifadesi değildir. O, kanayan bir yaradan veya gülümseyen bir ağızdan yükselen bir şarkıdır.

Gerçeklik ancak bir şiir ışınıyla aydınlatıldığında kendini gösterir.

Şairin bir sözü, doğru yere dokunduğu için, varlığımızın derindeki katmanlarını sarsar.

Söylenmemiş fikir yoktur, diyorlar. bu söz doğru ise bile bundan sonra bütün insanlar susacak değil.

Söz yazar, sükut çizer.

bir şiir çıplak bir kişidir… bazıları benim bir şair olduğumu söyler.

Söz yetseydi sanat olmazdı. Sözün tükendiği ya da yetmediği nokta da film çekiyoruz, müzik veya resim yapıyoruz.

Kurulan tek bir cümleyle bir dünya belirir. ( W. H. Auden)