Bazen cümleler başlar sonra biter, arası uzun bir boşluk…

Kısaca söylenmeyi hak etmeyen şeyler var.

Söz yazar, sükut çizer.

Zannetme ki şöyle böyle bir söz /
Gel sen dahi söyle böyle bir söz.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Konuşmak, bir şey söylemek değildir.

Her söz, ancak o sözü dinlemekte olan insanın algıladığı kadar bir anlam taşıyabilir.

Hiçbir şey söylememe hakkı ne büyük bir iyiliktir. Çünkü ancak o zaman nadir olanı; yani gerçekten söylenmeye değer olanı yakalama şansımız doğar.

Sessizlik, aşağılamanın en mükemmel ifadesidir.

Her insan sözünde birtakım "gizemler" bulunur.

Susmak, dayanılması çok güç bir cevaptır.

Hiçbir şey söylememek bazen daha fazlasını söyler.

Sözlerimiz bir bağlam içerisinde anlam kazanır, konuştuğumuz zemin sözlerimizin delaletini de belirler.

Kurulan tek bir cümleyle bir dünya belirir. ( W. H. Auden)

Sessizlik, aşağılamanın en mükemmel ifadesidir.

Sessizlik, çok kez toplumun değer ve hükümlerini sözlerden daha güçlü olarak belirtir.

Benim sözlerim sert ama kalbi yumuşatan cinsten.

Sözün bıraktığı etki bulaşıcıdır. Bulaştırmak istersin.

Her gözyaşının ayrı bir anlamı vardı. Her damlanın hangi zamanda, hangi mekânda, hangi kişiyle paylaşıldığı önemliydi. Gözyaşları ne kadar çok şeye tercümanlık yapıyordu! Damladığı, süzüldüğü, aktığı veya kana dönüştüğü zaman, hep ayrı manaları vardı. Gözyaşları gizli duyguları açığa vuran mektuplar gibiydi.

Düşüncelerim, ruhum ve bütün anlamlar sessizlikte şekilleniyor. Kainatın fısıltılarını sessizlikte duyuyorum.