Bazı kısa cümleler, kişiye söylenecek hiçbir şey kalmadığı hissini verme yetenekleri bakımından eşsizdir.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Konuşmak, bir şey söylemek değildir.

Kısaca söylenmeyi hak etmeyen şeyler var.

Sessizlik, aşağılamanın en mükemmel ifadesidir.

Susmak, dayanılması çok güç bir cevaptır.

Hiçbir şey söylememek bazen daha fazlasını söyler.

Söz yazar, sükut çizer.

Sessizlik, aşağılamanın en mükemmel ifadesidir.

Sessizlik, çok kez toplumun değer ve hükümlerini sözlerden daha güçlü olarak belirtir.

Her gözyaşının ayrı bir anlamı vardı. Her damlanın hangi zamanda, hangi mekânda, hangi kişiyle paylaşıldığı önemliydi. Gözyaşları ne kadar çok şeye tercümanlık yapıyordu! Damladığı, süzüldüğü, aktığı veya kana dönüştüğü zaman, hep ayrı manaları vardı. Gözyaşları gizli duyguları açığa vuran mektuplar gibiydi.

Düşüncelerim, ruhum ve bütün anlamlar sessizlikte şekilleniyor. Kainatın fısıltılarını sessizlikte duyuyorum.

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Müzik her şeyi ifade ediyor, hiçbir şey ifade etmiyor.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Zannetme ki şöyle böyle bir söz /
Gel sen dahi söyle böyle bir söz.

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

Gerçek değer; gelmesi boşluk dolduran değil gitmesi boşluk yaratan.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.