Şeyh Galip

Gâh kar yağıyordu,gâh karanlık.

Vücut, ruhun bineğidir.

Her renge boyan da renk verme.

Şiir mumdan kayıklarla alev denizini geçmeye benzer.

Fârığ olmam eylesen yüzbin cefâ sevdim seni /
Böyle yazmış alnıma kilk-î kazâ sevdim seni /
Ben bu sözden dönmezem devreyledikçe nüh felek /
Şâhid olsun aşkıma arz u semâ sevdim seni.

Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin sen /
Merdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen.

Zannetme ki şöyle böyle bir söz /
Gel sen dahi söyle böyle bir söz.

Cân oldu piyâle-nûş-ı hasret /
Çeşm oldu güher-fürûş-ı hasret.

Korkutmağa düşme bî-mahaldir /
Vuslat dediğim benim eceldir.

Bilmem ne füsûndu ol fesâne /
Dûzah haberin getirdi câne.

Hayret-dih-i cân o çeşm-i şehbâz /
Âhû-yi füsûn kebûter-i nâz.

Su uyur düşman uyur haste-i hicrân uyumaz.

Vakt-ı şâdî de gelir mevsim-i mihnet de geçer.

Ne kadar bilmese de halk hüner-mendi tanır.

Felekden zerre mikdâr olmadım devrinde rencide
Ger ey mihr-i münîr âh u zârım varsa sendendir

Veren bu sûret-i mevhûme revnak reng-i hüsnündür
Gülistân-ı hayâlim nevbâharım varsa sendendir

Benim feyz-i hayâtım hâsıl-ı rûh-ı revânımsın
Eğer sermâye-i ömrümde kârım varsa sendendir

Efendimsin cihânda i’tibârım varsa sendendir
Miyân-ı âşıkânda iştihârım varsa sendendir