Gaston Bachelard

Bilimsel gözlem her zaman tartışmacı bir gözlemdir. Bu gözlem önceki bir savı, öncesel bir şemayı, bir gözlem tasarısını doğrular ya da sakatlar. Bu gözlem doğrulayarak gösterir, görünümleri bir sıradüzenine sokar, dolaysızı aşar, şemaları kurduktan sonra gerçeği yeniden kurar. Doğal olarak gözlemden deneye geçildiğinde bilginin tartışmalı özyapısı daha da belirginleşir.

Yanmayan aydınlatamaz.. Yanan da bir daha eski haline dönemez.. Bu sebeple de ''Alev, acı çeken bir varlıktır..

Biliyor musun ben kimim?! ben senin aklınım aklın anlıyor musun!.. bak şimdi de gidiyorum işte gidiyorum!.

Kendin olmak her zaman rahat değildir. Bu yüzden, birinin kendisini başkasıyla kıyaslamasını anlamıyorum.

Ağaç her zaman büyümeye yazgılıdır. Bu yazgıyı çevresine yayar. Ağaç, çevresini saran şeyi de büyütür.

Doğal olarak gözlemden deneye geçildiğinde bilginin tartışmalı özyapısı daha da belirginleşir.

Düş kuran kişi hüzünlü olmaktan, tek başına olmaktan ve beklemekten mutluluk duyar..

Sessizlik derindir. Peki derinliğin kökü nerede?Gözlerimi kapatıp açtığımı duyuyorum.

Şairin bir sözü, doğru yere dokunduğu için, varlığımızın derindeki katmanlarını sarsar.

Büyük mekân bizi, yeteri kadar büyük olmayan mekânlardan daha çok boğar.

Ey ölüm, yaşlı kaptan, zaman geldi! Hadi demir alalım.

Neşesiz yaşam boşuna bir bekleyiş değildir de nedir?

Yazın eleştirmeni acımasız bir okur olmak zorundadır.

Bilimsel gözlem her zaman tartışmacı bir gözlemdir.

Suyun ahlakı temizdir ateşe bir tek o karşı koyabilir.

Bir kapıyı açan kişi ile kapayan kişi aynı varlık mıdır?

Her insan sözünde birtakım "gizemler" bulunur.

Yazılamayan yaşanmış olmayı hak eder mi?

Yaşam asla Ölüme güvenememiştir.

Dünya insanın hiçliğidir.