Hiçbir cümle özünde masum değildir.

Zannetme ki şöyle böyle bir söz /
Gel sen dahi söyle böyle bir söz.

Büyük sır şurada: Düşünce ağızda yaratılır.

Bazı kısa cümleler, kişiye söylenecek hiçbir şey kalmadığı hissini verme yetenekleri bakımından eşsizdir.

Kısaca söylenmeyi hak etmeyen şeyler var.

Benim dilim kendi toplamımdır.

Kelam, bütünüyle haysiyettir.

Söz yazar, sükut çizer.

Sözün dikildiği yer, gönüldür; ısmarlandığı yer düşüncedir, onu kuvvetlendiren akıldır, meydana çıkaran dildir; bedeni harflerdir, canıysa anlamı; süsü, düzenli söylenmesidir; düzgünlüğüyse doğru oluşu.

Dil ateştir, biraz suyla söndürülmesi mümkündür. Tırnaklarını aşındıran, çözemediğin bu kör düğümdür. Üzgünümdür hayli vesselâm. Vuslatım gelmez mihman. Beklerim... Gurbetteyim ne edeyim?

Benim sözlerim sert ama kalbi yumuşatan cinsten.

...Dilemekse maksat, af dilenir özür dilenmez. Dilenen özürlülerdir, özür dilenmez.

Her gözyaşının ayrı bir anlamı vardı. Her damlanın hangi zamanda, hangi mekânda, hangi kişiyle paylaşıldığı önemliydi. Gözyaşları ne kadar çok şeye tercümanlık yapıyordu! Damladığı, süzüldüğü, aktığı veya kana dönüştüğü zaman, hep ayrı manaları vardı. Gözyaşları gizli duyguları açığa vuran mektuplar gibiydi.

Müzik her şeyi ifade ediyor, hiçbir şey ifade etmiyor.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Şiiri kavramak öncelikle bir dil sorunudur.

Yavrularım, sözle ve dille değil, eylemle ve içtenlikle sevelim.

Bırakın müzik bize bu geceyi bizimkinden daha mutlu bir dilde anlatsın.

Tüm insanlar aynı sözleri kullanır ama birbirlerini anlamazlar.

Lisan, dudaklarımızın üzerindeki şarap gibidir.