Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Ne çaldığınız değil nasıl çaldığınız önemlidir. Bahsettiğimiz arabeskmiş, popmuş, türküymüş falan bunların özünde anlattığı şeyler aynı insanların aynı duyguları. Sadece onları çalma ve icra etme biçimleri farklı.

Çok iyi çığlık atan şarkıcılar var. Beni dinleyicilerin gözünde bir adım ileri koyan bir şey varsa o benim o çığlığı gerçekten duygusunu vererek atabilmemden kaynaklanıyordur. Teknik olarak çığlık atabilmek farklı, söylediğin kelimeyi gerçekten yüreğinle söylemekle farklı. Bazen bir fısıltı da çok şey anlatabilir, yüreğinizde fışkıran bir çığlık da... Kendi acımı ve sevincimi haykırdığım için belki insanların içine biraz daha işliyorum.

Müzik, söylenemeyen ve hakkında sessiz kalmanın imkânsız olduğu şeyleri ifade eder.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Resim sessiz şairliktir; ve şairlik de bu dizelerin resmedilmesi.

Sevinç, bir zamanlar kayboldu, acı.

Şiir, bizim insan yanımız.

En tatlı şarkılar en acı duyguları dile getirenlerdir.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Sevincin bir acı yanı, acının da bir sevinçli yanı olmalıdır.

Hiçbir şeyi boyamayan müzik sadece gürültüdür.

Beni öyle bir şair yapmalısın ki, Acının ne olduğunu bilmeliyim.

Eğer benim gözyaşı dökmemi istersen, sen kendin İlk önce acı duymalısın.

Kelimelerin başarısız olduğu yerde, müzik konuşur.

İnsanlar, en kederli ve en sevinçli olanlarda gözlemlediğimiz üzere büyük tutkularını şarkı yoluyla ifade ederler.

Gerçeklik ancak bir şiir ışınıyla aydınlatıldığında kendini gösterir.

Bir şiir, sadece bir şiir olarak kalmaz. Aynı zamanda bir duygu, bir anı, bir insanın hayatıdır.

Bir kitap okursam ve bu tüm vücudumu o kadar soğuk yapar ki hiçbir ateş beni asla ısıtamaz, bunun şiir olduğunu bilirim.

bir şiir çıplak bir kişidir… bazıları benim bir şair olduğumu söyler.