Futbolda gözyaşı dökmesini bilmeyen insan sevinmesini asla öğrenemez.

Üzüldüğümüz için gözyaşı dökmeyiz. Gözyaşı döktüğümüz için üzülürüz.

Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.

Dertle anlaş, deva bul. Üzüntü kalbi sömürür.

Sevinç şeylerin içinde değildir; içimizdedir.

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

Kadın, gözyaşlarını saklamak için şişeler üretmiş tek canlıdır.

Hayatımızın dokunduğu üzüntüler her yerde, ışıldayan bir neşe neşeyle geçip gidecek.

Öfke ve üzüntü, bize, bizi öfkelendiren ya da üzen şeylerin kendilerinden çok daha fazla zarar verir.

Aslında bir insanın gözyaşı, gülüşünden daha samimi ve tatlıdır. Çünkü unutma, her gülüşün altında bir ihanet saklıdır.

İnsan, tebessümle gözyaşı arasında gidip gelen bir sarkaçtır.

Sevincin de kederin de kaynağı insanın kendi içidir.

Ağlayabilirdim, ama neye yarardı?

Depresyon yaşamak istemediğim bir deneyimdi. … Bu, daha neşeli olmayı olacağınızı hayal etmenin yokluğudur. Umudun yokluğu. Bu, üzgün hisstmekten çok farklı, çok ölü bir duygu. Üzüntü yaralıyor ama sağlıklı bir his. Hissedilmesi gerek yani. Depresyon çok farklı.

Bir şeylere üzülüyorsam, tuvalete gitmem gerekse bile gitmem. Üzülmekten gidemem. Üzülmeyi bırakıp gidemem.

Bir gün havuzda oturduğumu hatırlıyorum ve birden gözyaşları yanağımdan aşağı akıyordu. Neden bu kadar mutsuzdum? Başardım. Güvenliğim vardı. Fakat yeterli değildi. İçeride patlıyordum.

Zaman, Beklerken çok yavaş, Korkarken çok hızlı, Kederliyken çok uzun, Sevinçliyken çok kısa.

Mezar taşlarının üzerine dökülen en acı gözyaşlarının nedeni; Söylenmemiş sözler ya da tamamlanmamış işlerdir.

Sevinciniz peçesini kaldırmış kederinizdir. Daima birlikte gelirler. Biri yanı başınızdayken, diğeri yatağınızda uyuklamaktadır.

Biz sevinçlerimizi ve hüzünlerimizi onları yaşamadan çok önce tercih ederiz.