Kendi dışımızdaki hiçbir şey bizi asla mutlu edemez, çünkü mutluluk içten dışa bir deneyimdir.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Dünyada kaygısız, huzurla, sevinçle yaşamaktan daha büyük zenginlik olabilir mi?

Huzur sabitlikte, heyecan değişimde, mutluluk küçüklükte, büyüklük aşkta vardır.

Ayakkabısı varsa zengindir, kolu bacağı varsa sağlıklıdır derim ve sokağa baktığımda gülen insanlar varsa dünya iyiye gidiyor derim

İnsan mutluluğun olduğunu bildiği zaman ağlar. Ona inanılmadığı zaman artık ağlamaz.

Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.

İnsanlar tanıdım, olayları hep iyi tarafından okumaya meyilli; insanlar tanıdım, olayları hep bir sonmuş gibi yorumlayan. Belki de mutluluk geni diye bir şey var ve bazı insanlar da onunla doğuyorlar.

Eğer sahip olduğunuz şeyi yeterli görmüyorsanız, dünyaya sahip olsanız da mutlu olamazsınız.

Gerçeklerin önemi yoktur. Önemli olan size nasıl hissettirdiğidir.

Mutluluk insanın sevdiği işi yapması değil yaptığı işi sevmesidir.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Sevinmek istiyorsan sevindireceksin, sevilmek istiyorsan seveceksin.

İnsanca hatalar yaptığınız zamanlarda bile bakış açınız doğru kalabiliyor ve kendinizi hala sevebiliyorsanız, daha mutlu bir yaşama epey yaklaşmışsnız, demektir.

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

Kalp yüzünden mutlu olmak için tek bir yol vardır: ona sahip olmamak.

İyi insanlar nereye giderse cennet orası olur...

Mutlu bir son istiyorsanız önemli olan öyküyü nerede bitireceğinizdir.

Herkes mutlu bir son ister, ama bu hikâyeyi nerede kestiğinize bağlı.