Soylu beylerim, hemcinslerim de sık sık rastlandığı gibi ağlamaya yatkın değilim ben; o boş yere dökülen yaşları bende görmemek merhamet kaynaklarınızı kurutacak belki; ama burama yerleşmiş öyle bir acı var ki, onun yakması gözyaşlarının boğulmasından beter.

Mantıklı bir kadına ciddi bir soru sorduğunuzda kaçamak bir yanıt veriyorsa yüzde doksan dokuz bir şey saklıyor demektir.

Gözyaşlarının bir kutsallığı vardır. Zayıflığın değil gücün simgesidirler. Yoğun acının ve tarifsiz sevginin elçisidirler.

Değişim korkusunun ve fiziksel acının hissedildiği yer aynı. Sosyal ya da duygusal acı aynen fiziksel acı gibi gerçek ve yoğun hissediliyor.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Kadınlar sadisttir, onlara yükleyeceğimiz acılarla bizlere eziyet ederler.

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

Hazır gözyaşları acının değil, ihanetin göstergesidir.

Bir kadın ya sever, ya da nefret eder; ortası yoktur.

Yalnızca çok ağlamış olanlar yaşamı tüm güzelliği içinde algılayabilir,keyifle gülebilir.

AcıIar; yaşanan oIayIarIa değiI, kişinin verdiği tepkiIerIe iIgiIidir.

Aşk ve acı kardeştirler, bırakın onu düşünmeyi...

Eğer bir dış etken sizi üzerse, duyduğunuz acı o şeyin kendisinden değil, sizin ona verdiğiniz değerden geliyordur, onu da her an ortadan kaldırma gücünüz vardır.

Aslında bir insanın gözyaşı, gülüşünden daha samimi ve tatlıdır. Çünkü unutma, her gülüşün altında bir ihanet saklıdır.

En çok gülenler en çok acısı olanlardır.

İnsan, tebessümle gözyaşı arasında gidip gelen bir sarkaçtır.

Futbolda gözyaşı dökmesini bilmeyen insan sevinmesini asla öğrenemez.

İnsanlığın ortak değerleri zannedildiği gibi din, dil, ırk, bayrak gibi kavramlar değil, acı, keder, sevinç, aşk gibi kavramlardır.

Yüreği yanmayanın, gözü yaşarmaz.

Ağlayabilirdim, ama neye yarardı?