Her dahi, bir parça delidir.

Hepimiz deli doğuyoruz. Bazıları böyle kalıyor.

Hepimizin içinde çok çok küçük bir delilik alevi var. Onu asla kaybetmemeliyiz.

Hepimiz deli doğarız. Bazılarımız öyle kalır.

Maalesef sen delisin, çatlaksın, sıyırmışsın. Ama sana bir sır vereyim mi? iyi insanların çoğu böyledir.

Deli değildim. Bazı normlara uymayan hareketlerim vardı.

Çılgın bir dünyada akıl sağlığımı bağışlayın.

Sağduyu iyi yıpranmış yollarda dolaşır; dahi, asla. İşte bu yüzden kalabalık, tamamen sebepsiz değil, büyük insanlara deliler gibi davranmaya bu kadar hazır.

Mülkiyet ve irade düzeyleri önemli ölçüde farklı olanların kardeş olmaları mümkün değildir; heterojen irade ve mülkiyet düzlemlerinde kardeşlikten söz etmenin aldatmaca olduğunu düşünüyorum.

Doğan Avcıoğlu ise ‘Yalçın, dehayla delilik arasında gidip geliyor’ demişti.

Sen neden bucusun, neden şucusun demeye hakkımız yok. Herkesin kendi fikirleri var.

İnsan her şeyi anlayabilir... Meltemin nasıl estiğini de, güneşte olup bitenleri de...Gel gelelim, kendisinden başka bir insanın burnunu neden başka türlü sildiğini bir türlü anlayamaz.

Ortalık öyle olsun ki, Farklı olduğumdan değil Varolduğumdan fark edileyim.

Dünyada ne kadar insan varsa o kadar da kişilik var.

Kimseden daha iyi olmadığınızı anlayacak kadar mütevazı, herkesten farklı olduğunuzu kavrayacak kadar bilge olun.

En ummadığın kişi ortaya çıkartır sırlarını derindekinin

En ummadığın keşf eder esrar-ı derunun

Böyle içten yalnız çocuklar gülebilir. Bir de deliler.

Halk böyle istiyor ile elit böyle istiyor arasında büyük bir fark yoktur

Şiirdeki aşkla hayattaki aşk ne kadar birbirine benzemiyormuş.