Hepimiz deli doğuyoruz. Bazıları böyle kalıyor.

Herkesin bu derece birbirine benzediği bir toplumda, yalnızca anormalliğin bir değeri vardır.

Doğrudur. Eğer "kendi olmak" istemek, sürüden ayrılıp bir birey olmak, kendini bir sanat yapıtı yoluyla var etmek, kral çıplak demek bir ruh hastalığıysa, Fikret Muallâ da bir ruh , bir akıl hastasıydı.

Evet, bu doğru. İnsanlar birbirine benzemez.

Belki de biz alışılmışın ilerisindeyiz.

Delilik görecelidir. O, kimin kimi hangi kafese tıktığına bağlıdır.

Delilik, en sağlam dokunulmazlıktır.

Yalnızlık... Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum... Onların öldüğü gibi öleceğim.

Delilik denilen şey neden bir tür dürüstlük olarak adlandırılmasın.

Maalesef sen delisin, çatlaksın, sıyırmışsın. Ama sana bir sır vereyim mi? iyi insanların çoğu böyledir.

Varsınlar deli sansınlar beni!

Cesaretli ve karakterli insanlar her zaman diğer insanlara tuhaf geliyor.

Çılgın bir dünyaya adapte olmanın hiçbir kurtuluşu yoktur.

Çılgın bir dünyada akıl sağlığımı bağışlayın.

Sağduyu iyi yıpranmış yollarda dolaşır; dahi, asla. İşte bu yüzden kalabalık, tamamen sebepsiz değil, büyük insanlara deliler gibi davranmaya bu kadar hazır.

Dünyada ne kadar insan varsa o kadar da kişilik var.

Benim geçmişteki ve halen sürmekte olan en müthiş günahım geçerli görüşlere uymayan bir kişi olmaktır.

Halk böyle istiyor ile elit böyle istiyor arasında büyük bir fark yoktur

Bireysel çıkarları peşinde koşan bir sürü böcek.

Yaşamın geri kalan kısmı boyunca ya herkes gibi olmayı, ya da farklılıklarını erdeme dönüştürmeyi seçmen gerekir.