Herkesin bu derece birbirine benzediği bir toplumda, yalnızca anormalliğin bir değeri vardır.

Doğrudur. Eğer "kendi olmak" istemek, sürüden ayrılıp bir birey olmak, kendini bir sanat yapıtı yoluyla var etmek, kral çıplak demek bir ruh hastalığıysa, Fikret Muallâ da bir ruh , bir akıl hastasıydı.

Belki de insanlığın laneti budur. Birbirimizden çok farklı olmamız değil, birbirimize çok benziyor olmamızdır lanetimiz.

Hepimiz deli doğuyoruz. Bazıları böyle kalıyor.

Farklılıkları silmek, onları muhafaza etmekten daha kolaydır ve dolayısıyla da daha az çaba gerektirir.

Hepimizin dediği bir olursa yaşamanın tadı mı kalır?

İnsanlar çeşit çeşit. Anlayış kaplarının derinliği de… İnsanlık serüvenini ilginç kılan da işte bu çeşitlilik ve farklılık.

Ve aynı ihtirasla tekrar ediyorum yine. Onlar ki; toprakta karınca, suda balık, havada kuş kadar çokturlar. Korkak, cesur, cahil ve çocukturlar.

Bu dünyada milyarlarca insan var, hepsi de başka başka. Hiçbiri birbirine benzemez..

Yalnızlık... Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum... Onların öldüğü gibi öleceğim.

İdeal kültür, her insan armağanına yer veren kültürdür.

Farklı olan insanlar için Tanrı'ya şükrediyorum. İşte, dünyayı döndüren şey bu!

Deli değildim. Bazı normlara uymayan hareketlerim vardı.

Amacımız farklılıklarımızı anlamak olmalı.

Cesaretli ve karakterli insanlar her zaman diğer insanlara tuhaf geliyor.

İnsanlığın uyumu en uyumsuz notaların özgürce yayılımından doğmuştur.

Hepimiz aynı mizah anlayışına sahip olsaydık, bu ne garip bir dünya olurdu.

Alemin hastalığı kibirdir.

Dünyada ne kadar insan varsa o kadar da kişilik var.

Ne olurdu yani, birdene de insanlık moda olsa!