Kalbimin ya paramparça kırılmak ya da taş gibi katılaşmak zorunda kaldığı bu dünyayı terk ediyorum.

Evet, ben buradayım ama düşlerim gitti.

Sanki dünyanın tadı tuzu kalmamıştı, bundan böyle düzeleceği de yoktu.

Külle bezenip, gülle kandırıldı tüm hayâllerim.

İşte böyle sona erer dünya bir gümbürtüyle değil bir iniltiyle.

Düşlerle gerçekler ayrı ayrı yaşar.

İstediğimizi bulabilmek için, başka yaratılışta olmamız icap ederdi. Bu dünya yalnız, edepsizlerin, rezillerin, alt seviyeli insanların dünyasıymış meğer.

Böyle bir dünyada insan gülmeye bile cesaret edemiyor artık. Sadece tebessüme imkan var.

Açılamadıktan sonra kanatlar neye yarar? Kurtarmaz, azap verir, bizi ağırlıkları ile aşağı doğru iterler.

Dünya, geçmişten yorgun düşmüş, Ölebilse artık, dinlenebilse.

Kahrolası dünya mezarlık gibi kokuyor.

Bir kez kaçar uçurtman, sonra gökyüzüne küser insan.

Dünya ilginç çünkü işler istediğiniz gibi olmuyor.

O gün bilmediğim bir şeyi anladım. Dünyanın sizin içinizi görmediğini, derinin ve kemiğin maskelediği umutlarınızı, hayallerinizi ve kederlerinizi zerre kadar umursamadığını.

Dünyanın harikası bitti: Denizin büyüsü gitti: Hayal bile edilemeyen bir kıyı yok , Henüz cesaret edilecek bir adacık yok.

Bildiğimiz tek şey, yarının bugünden daha iyi olmayacağı ve nehir kıyısında, asla gelmeyecek bir gemiyi özlemle beklediğimiz.

Keşke dünya şu ankinden daha kolay yaşanabilir bir yer olsaydı.

Bütün ömrüm yüzüme kapıların kapanmasıyla geçecek, diyorum.

Aşağılık bir yer bu dünya.

Dünya artık yaşamaya değmez,değil mi?