Külle bezenip, gülle kandırıldı tüm hayâllerim.

Her şeyi düşünüp çizmeme izin veriliyordu ama hiçbirisi kullanılmıyordu.

İnsanların çoğu, yaşanmamış bir hayattan ölüyor.

Onca zamanı boşu boşuna geçireceğime, uçmayı öğrenebilirdim. Öğrenilecek ne çok şey var!

İnsanların çoğu, yaşanmamış bir hayattan ölüyor.

Hayatım boyunca enerjimin ve yeteneklerimin ancak %2'sini kullanabildim. Geri kalan %98'i küçük insanlarla itişmekle geçti.

Çoğu insan içindeki müzik cevherini açığa çıkaramadan ölür.

Bir silgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım: mürekkeple yazmışlar oysa. Ben, kurşunkalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım.

Kalbimin ya paramparça kırılmak ya da taş gibi katılaşmak zorunda kaldığı bu dünyayı terk ediyorum.

Keşke. Ah bir anlamı yoktu. Her şeyi kaybetmiştim.

Keşke tanımasaydım seni demiyorum; Ama keşke tanıdığım gibi kalsaydın.

Bir kez kaçar uçurtman, sonra gökyüzüne küser insan.

Çoğu insan hayatlarında sessiz bir umutsuzluğu yaşarlar ve mezara hala içlerinde olan bir şarkıyla giderler...

Yarım kalan her sevinç, sırtımıza saplanan bir bıçak gibidir.

Dünyanın harikası bitti: Denizin büyüsü gitti: Hayal bile edilemeyen bir kıyı yok , Henüz cesaret edilecek bir adacık yok.

Bildiğimiz tek şey, yarının bugünden daha iyi olmayacağı ve nehir kıyısında, asla gelmeyecek bir gemiyi özlemle beklediğimiz.

Bütün ömrüm yüzüme kapıların kapanmasıyla geçecek, diyorum.

Evet, ben buradayım ama düşlerim gitti.

Düzeltmek için kendi gücünüzü tükettiğiniz şeylere yeni gözlerle bakmak, her durumda hüzün verici oluyor.

Sanki dünyanın tadı tuzu kalmamıştı, bundan böyle düzeleceği de yoktu.