Markus Zusak

Olan şuydu, kalbim deli gibi atıyordu.

İçimde bir şeyler kırılıyordu sanki.

Ama hayat, kolay olmasını dilediğiniz zamanlarda hiç de kolay olmaz.

Keşke her şey böyle kalabilseydi.

Keşke. Ah bir anlamı yoktu. Her şeyi kaybetmiştim.

Yenilginin rengi gözbebeklerini boğsa da, hepimiz gibi yoluna devam et ve inatla gülümse. Gülümse ve karanlık kuytuların en karanlığında yaralarını yala. Parmaklarınla yaralarına dokun ve onları hatırla.

Güldüm ve yıldızları izledim. Yaşamak güzeldi.

Neden ben?" diye sordum Tanrıya. Bir şey söylemedi.