#içsel çatışma

"Christopher!" diye bağırdım kendimi tutmayarak. Bazen annemden nefret ediyordum! Ve bu kadar da değil. Bazen senden de nefret ediyorum! Ölmek istiyorum! Belki de buraya tıkılıp kalmaktan iyidir. Yürüyen, konuşan ve giderek çürüyen bitkiler gibiyiz!

Huzur arar fakat tabi ki bulamazlar, kendileri huzursuzluğun ta kendisidir çünkü.

Canavarlar gerçek, hayaletler de. İçimizde yaşıyorlar ve bazen, onlar kazanıyor.

Acıların en acısı kendi kendimize çektirdiğimizdir.

Kendi kendimizin dostu olmayı öğrenmeliyiz, çünkü kendi kendimizin en kötü düşmanı olma tuzağına çok kolay düşebiliriz.

İnsan kendi içindeki sessiz gürültüyü bastırmak için kalabalığa karışır.

En iç, en içten, en içteki sesine bile aykırı düşebilir mi kişi? Düşer...

Neyleyim cenneti gurbet ellerde, bir yanım gülse de ağlar bir yanım.

Kendimi üzmek, yiyip bitirmek için çabalıyorum; hiçbir şey bulamazsam geçmişi kurcalıyorum.

İçimde bir şeyler kırılıyordu sanki.

Ama kendimizden nefret ediyoruz, çünkü hiçbir şeye değmediğimiz için değil, cildimizden sürünerek çekildiğimiz için başımızın üstüne atlıyoruz.

Yalnızlık bana acı vermiyor: insanın kendisini ve kendi davranışlarını hoşgörmesi zaten yeterince zor.

İnsan, ağırlığını bile bile bir günah işlemeye hazırlandığı zaman, çirkince isteklerine yenilmesinden bir iğrenme duyar; ama vicdanını saran büyük isteği de silkip üzerinden atamaz.

Hepimizin ruhlarımızda işlediklerimize hükmeden birer şeytan vardır.

İnsan bazen en çok kendinden yorulur.

Dün sabaha karşı kendimle konuştum. Ben hep kendime çıkan bir yokuştum. Yokuşun başında bir düşman vardı. Onu vurmaya gittim ve kendimle vuruştum.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Akıl ve kalp arasında durup, ikincisini birincinin doğruluğu ile uzlaştırmak için savaşmak ne kadar zor ve acı vericidir.

Kendi dilini ısırsan zehirlenirsin.

Ben, can çekişen o kötü insanlardan biriyim ve neden olduğunu bilmeden kaçıyorum, sonra duruyorum, sonra düşünüyorum, düşünüyorum, sonra tekrar duruyor ve çalışıyorum.

Bir bir öldürüyoruz içimizdeki katilleri sevgilerle, sonra o sevgileri öldürmek için yeni katiller yaratıyoruz nefretiyle.

İçimde kavimler helak oluyor.

İnsanın en büyük düşmanı, doğrudan doğruya kendisidir.

Kendimi yalnız bırakmamak için bütün gece aynanın karşısında oturdum.