Hayat

Yaşam karanlıkta uzun bir çırpınmadır.

Sürekli damlayış bir taşı yıpratır.

Dünyaya bir kez çocukken bakarız. Gerisi hatıradır.

Oysa şimdi az daha yaşamak istiyorum. Başıma gelecekleri merak ediyorum.

Ölümden ölsek de, hayatlarımızın dörtte biri uyuyoruz.

İşi çok olanların gözyaşları için vakitleri yoktur.

Deha ile huzur bir araya gelmez.

Sekiz yaşındayken, hiçbir şey senin işin değil.

Çok fazla melankolik olduğumda bazen, herkese olan bana da oluyor, aşağı inme gereği duyuyorsun. Ben de oldukça yalnız hissediyorum bazen. Ailem yanımdayken de bazen böyle hissediyorum. İşim ve hayat tarzım herkesin isteyeceği ya da kaldırabileceği bir tür değil. Onu yeğlediğimi söyleyemem. Çünkü daha önce de dediğim gibi yalnızlık bizim her zaman baş etmek durumunda olduğumuz bir şey. Kanser de bizi ilgilendiren bir şey. Kafamda o gölge olmadan hayatıma devam etmeye çalışıyorum. Ancak tabii ki bunu her gün hatırlıyorum.

Ağlayacak bir şey yok.

Ömür, tutuşturulmuş bir ot gibidir.

Hayat sıkıştırınca, müzik kaçıp sığınılacak en güzel liman.

Dönüşüm yok madem. Madem bir adım ötesi ölüm ve madem bu benim yeni rolüm. Ben de adam gibi ölürüm.

Bazen hayatımı bir bilgisayar oyununa benzetiyorum. Tam doğru kapıyı buldum sanıyorum, tekrar başa dönüyorum.

Dedim ya, bu kadarı yeter yaşamışlığıma dair. Gerisi fasa fiso. Bırak nereye çekerlerse çeksinler.

Ne kadar uzun ve karmaşık olursa olsun, her hayat esasen tek bir andan ibarettir – kişinin kim olduğunu öğrendiği an.

Uyumak, dünyadan çekip almaktır kendini.

Ortada büyük sorunlar olmadığında küçük sorunlar da insanı huzursuz etmeye yeter. Koca bir kayaya rast gelmediğinde insan küçük bir çıkıntıda bile sendeleyecektir.

Gerçek anlamda çok az insan gerçekten bugünü yaşar, çoğunluğu bir başka zaman yaşamaya başlayabilmek adına bekler ve biriktirir.

Bu yeryüzündeki son gün. Memnunum.

Yaşamımız kötüleştikçe daha fazla öderiz, daha iyiye gittikçe ucuzlar.

Genellikle çok uzun yaşamak ölümcüldür.

Bu çalışmanın bize yüklediği hakaretler ve eziyetler beni yıprattı.

Ufak işleɾ için kendini büyük göɾen kişi, genelde büyük işleɾ için küçüktüɾ.